Vikan - 23.08.1979, Blaðsíða 26

LAUGALÆK 6 SÍMI 34555
Minningu skaut skyndilega upp í
huga hennar. Brosið hvarf og hún hætti
að skrifa. Einu sinni, fyrir nokkrum
árum. hafði hún ferðast of mikið. Hún
hafði verið of marga daga. of oft að
heiman. Það fannst henni vera ein
höfuðástæðan fyrir því. að samband
komst á milli Rolands og annarrar
stúlku.
Augu hennar urðu rök. Hún reis
snöggt upp af stólnum og kveikti á út-
varpinu. Nú höfðu þau eignast barn.
Hún var nú heimavinnandi húsmóðir og
henni fannst það ekki stór fórn að hætta
að vinna til að helga sig manni og barni.
Fjörlegir tónar fylltu eldhúsið. Hún
skrifaði: Sækja föt i hreinsun.
Katrin sagði: — Ég sé nafnið þitt auð-
vitað oft i blöðunum Eg verð alltaf Or-
Hún hafði örugglega rétt fyrir sér.
Konum líkaði yfirleitt ekki vel við
Katrínu. Hún var sú manngerð sem aðr-
ar konur geta yfirleitt ekki þolað.
— Þeir eiga eftir að falla fyrir þér.
Roland reyndi að brjóta krumpað dag-
blaðið saman. — Þú lítur alveg stórkost-
lega út.
Hann þoldi ekki að hann skyldi alltaf
vera að hrósa henni. Samt gat hann ekki
látið það vera.
— Ég lít út eins og gömul piparjóm-
frú i þessari dragt, sagði Katrín.
— Þaðgerirþúallsekki.
Augnaráð þeirra mættist aftur, en
enginn gat séð orðin sem lágu þar í
leynd. Þar sem þau vissu ekki hugsanir
hvors annars, þá magnaðist spennan
stöðugt.
Þau vissu ekkert. Bókstaflega ekkert.
Hvort hún myndi fá vinnuna og kaupa
raðhúsið með vinkonu sinni? Eða hvort
hún myndi taka sömu lest og hann í
framtíðinni, dag eftir dag?
Roland átti í baráttu við hugsanir
sinar. Það mátti alls ekki gerast neitt á
milli hans og Katrínar. En af hverju var
honum svo tíðhugsað um það? Engin
orð höfðu verið sögð, engin ný loforð
gefin, engin ógnun um að framtið þeirra
lítið stolt. þó þú skrifir um hræðilega
leiðinlega hluti.
— Þakka þér fyrir hrósið.
— Ekkert að þakka. Hún hló. — Ég
hef aldrei verið neitt hrifin af stjórn-
málum. Ég get aldrei munað hverjir það
eru sem stjórna og geta þess vegna ekki
sagt vissa hluti, eða þá hverjir það eru
sem ekki stjórna og geta þess vegna og
eiga að segja alls konar hluti.
Þau hlógu bæði. Roland var glaður
yfir því að hún hafði byrjað að tala um
atvinnu hans og að hún hafði ekki hætt
að lesa greinarnar hans.
— Ég hef unnið svo mörg leiðinleg
störf upp á síðkastið, hélt hún áfram. En
þetta verður örugglega mjög skemmti-
legt — ef ég fæ það þá.
— Svo þú *tl»r að fly tja?
— Já, ég hafði hugsað mér það.
Vinkona mín vinnur hjá byggingafyrir-
tæki og þeir hafa gefið henni loforð um
aðfá þetta hús . ..
Hún sagði ekkert meira. Röddin virt-
ist sorgmædd.
— Það var gott .. fínt. Nú eru allir
að reyna að fjárfesta. Rödd hans var
mjúk og lág. Orðin hurfu í hávaðann frá
járnbrautarteinunum og hvininn í glugg-
unum. En þau fundu bæði spennuna
sem ríkti á milli þeirra. Hve mörg stefnu-
mót höfðu þau átt? I feium eins og
þjófar. Þangað til hið örlagarika kvöld
þegar einhver hafði þekkt Roland og
skildi alltof vel hættuna sem i því fólst.
Hann langaði til að tala um það, en
skildi allt of vel hættuna sem í því fólst.
Skeggjaður maður fylgdist með þeim.
Hann skotraði augunum til Katrínar. Á
næsta augnabliki litu þau hvert í sína
átt, á gólfið, i dagblaðið og út um glugg-
ann. — Hvað sem öðru liður. þá er ég
virkilega glaður yfir því að hafa hitt þig
aftur, sérstaklega á þennan hátt, sagði
Roland enn á ný. Hann gerði sér
grein fyrir þvi að hann var að endurtaka
fyrri orð sín, en honum var alveg sama.
— Mér leiðast svona ópersónuleg
viðtöl, hélt hún áfram, allt of snöggt, en
ég held að mér og vinnunni eigi eftir að
koma ágætlega saman.
Roland kinkaði kolli og hélt áfram að
hugsa.
— Eg vissi ekki nógu vel hvaða föt ég
átti að fara í, bætti hún við. — Ég veit
ekki hvaða andrúmsloft rikir i þessu
fyrirtæki. Ég veit ekki einu sinni hvort
karlmenn eru I meirihluta. Hugsaðu þér
ef það eru konur — þeint kemur ekki til
meðaðlitastámig.
í ÞESSARI GLÆSILEGU ÍSBÚÐ GETURÐU
FENGIÐ KAFFI, KAKÓ, KÖKUR, SAMLOKUR,
PIZZUR, HAMBORGARA, PYLSUR, PÆ MEÐ ÍS,
BANANABÁTA, ÍS-MELBA OG ALLA OKKAR
SÍVINSÆLU ÍSRÉTTI.
Lítiö inn í ísbúðina að
Lauga læk 6, og fáið ykkur
kaffi og hressingu, takið
félagana með.
Opið
frá kl. 9-23.30
Allir þekkja ísinn frá Rjómaísgerðinni
ætti eftir að liggja saman. Af hverju var
hann þá svona órólegur?
Hann var tveimur árum eldri núna.
Hann gat setið hér og talað við hana um
allt og ekkert og fundið fyrir ögn af
ánægjutilfinningu við að horfa til baka á
það timabil I lífi hans, sem bæði hafði
fært honum gleði og sorg. Nú gat hann
einlægur óskað henni gæfu og gengis í
framtiðinni. Og ef það var nauðsynlegt,
þá gat hann farið með annarri lest á
morgnana, til þess að komast hjá þvt að
hitta hana.
En samt sem áður. Það sem hafði
gerst var hættulegt. En það var ekki
mögulegt að setja breitt strik yfir það,
eins og það hefði aldrei gerst. Þess vegna
varð hann að koma í veg fyrir að þetta
endurtæki sig. Og hann varð að gera
henni það Ijóst.
— Heyrðu . . . byrjaði hann.
Katrín leit upp. í sama augnabliki risu
farþegarnir í næstu sætum á fætur og
tóku upp pinkla sína. Það var ómögulegt
fyrir hann að Ijúka við það sem hann
hafði ætlað að segja. I staðinn brosti
hann til hennar en hún brosti ekki á
móti. Svipur hennar lýsti sama sársauk-
anum. sem hann hafði tekið eftir áður.
Á meðan lestin skrölti síðasta spölinn,
spurði hann sjálfan sig hvernig honum
eiginlega liði og hvað hann ætti að gera.
Hann lokaði töskunni, leit á hálsklút
Katrínar og þaðan á andlit hennar. Það
var alveg öruggt að hann ætti ekki að
hitta hana aftur? Sársaukinn úr for-
tiðinni hefði átt að kenna þeim, hvaða
afleiðingar það myndi hafa.
Allt var komið á ringulreið inni í höfð-
inu á honum, en hann gat ekki sagt eða
gert neitt.
Má-ekki-hitta-hana! Má-ekki-hitta-
hana! Má-ekki-hitta-hana! buldi og
drundi inni í höfðinu á honum. Má-ekki-
hitta-hana-aftur!
Dynkirnir urðu þyngri.
Ekki-að-endurtaka-það-sem-gerðist!
Og þyngri.
Loksins stöðvaðist lestin og Katrín
brosti til hans. En eitt vínglas og há-
degisverður í ró og næði gat varla skipt
svo miklu máli? Bara til að tala um hluti
sem þau höfðu áhuga á, já, ósköp ein-
faldar samræður? Hann brosti til baka,
og þau vissu bæði. að þaðer ekki auðvelt
aðgleyma fortíðinni.
María lagði Björn niður i vagninn.
Síðan tók hún minnismiðann og setti
hann niður i veskið. Björn gólaði svolitið
fyrst, en svo hætti hann þvi. María opn-
aði dyrnar og gekk út. Vordagurinn var
yndislegur og hún beygði sig niður að
Birni og sagði að hann væri sætur lítill
strákur. Ilmandi lykt kom frá garðinum.
Hún velti vöngum yfir því hvort Roland
hefði náð lestinni um morguninn. Hann
hafði verið svo seinn.
★ ★ ★
26 Vikan 34* tbl.