Æskan

Árgangur

Æskan - 01.01.1980, Blaðsíða 21

Æskan - 01.01.1980, Blaðsíða 21
 SAGAN AF PÉTRI KANINU Einu sinni í fyrndinni voru fjórar litlar kanínur. Þær hétu: Hoppa, Skoppa, Toppa og Pétur. Þær bjuggu hjá mömmu sinni ístórri holu undir stóru furutré. „Svona nú, elskurnar mínar," sagði kanínumamma einn morgun. ,,Þið megið hlaupa strax út í móa og leika ykkur, en í guðanna bænum varið ykkur á að koma ná- lægt garðinum hans herra Theódórs. Þið munið, að það var þar, sem hann pabbi ykkar varð fyrir slysinu. Konan hans Theódórs steikti hann og hafði hann í sunnudags- matinn." „Hlaupið nú af stað og verið góðu börnin, meðan ég skrepp íbæinn." Kanínumamma setti á sig sjalið, tók körfuna sína og regnhlífina og lagði af stað í bæinn. Hún ætlaði í brauð- búðina til þess að kaupa eitt rúgbrauð og fimm rúsínu- bollur. Hbppa, Skoppa og Toppa vöppuðu kátar og glaðar út f móa til að tína bláber. Þær voru ævinlega góðu börnin. En Pétur — óþekktaranginn sá arna — hann hljóp beinustu leið niður að garðinum hans Theódórs og smeygði sér fimlega undir hlið á girðingunn Vitið þér að afkvæmi hests og asna, erfir aðallega einkenni móðurinnar? Múldýrið á hryssu að móður, en asna að föður. Múldýrið er sterkt eins og hestur, en þurftarlítið eins og asni og þolið líka. 'íiy-T. Hann laumaðist út í kálgarðinn, náði sér þar í stórar og gómsætar gulrætur og nagaði þær af mikilli áfergju. Til bragðbætis fékk hann sér síðan nokkra rabbabaraleggi til að narta í. En honum varð brátt hálfillt í maganum, og það lá við, að honum væri óglatt. Samt gat hann ekki stillt sig um að gæða sér á fáeinum jarðarberjum til viðbótar. Pétur litli stóð nú upp og skimaði í kringum sig. Hann ætlaði að kanna þennan merkilega garð. En hvern haldið þið að hann hafi rekist á, þegar hann beygði fyrir hornið á stóra vermireitnum, sem jarðarberin voru ræktuð í? Engan annan en hann herra Theódór! Þarna lá þá herra Theódór á hnjánum og var að reyta arfa. En um leið og hann sá Pétur skjótast fyrir hornið, stökk hann á fætur og hljóp á harða spretti á eftir Pétri, baðaði út höndunum og hrópaði: „Stansaðu, óþekktar- anninn Kinnl" En múlasninn, sem á ösnu að móður og hest að föður, er kenjóttur, staður og latur, svo að múlasninn er jafn illa kynntur og múldýrið er vel kynnt. Múlasninn er með tagl og hneggjar eins og hestur, en múldýrið er með asnahala og rýtir eins og asni. 19
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56

x

Æskan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Æskan
https://timarit.is/publication/383

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.