Æskan

Árgangur

Æskan - 01.01.1980, Blaðsíða 22

Æskan - 01.01.1980, Blaðsíða 22
 xí&íftt. Pétur varð lafhræddur. Hann þaut í ofboði um allan garðinn, þvíað hann rataði ekki afturað hliðinu. Á hlaupunum týndi hann öðrum skónum sínum ein- hvers staðar innan um hvítkálið, en hinum týndi hann í kartöflugrasinu. Þegar hann var orðinn skólaus, hljóp hann á fjórum fótum og var nú helmingi fljótari á fæti en áður. Satt að segja held ég, að hann hefði sloppið alveg undan herra Theódór, ef hann hefði ekki verið svo óheppinn að hlaupa beint á netgirðingu og fest stóru hnappana á jakkanum ínetinu, svo að hann gat ekki losað sig aftur. Hann var nefnilega í spánnýjum, bláum jakka með látúnshnöppum. Pétur missti alveg kjarkinn. Hann hélt nú, að hann kæmist aldrei framar heim til mömmu sinnar. Herra Theódór myndi nú klófesta hann, og konan hans myndi steikja hann í sunnudagsmatinn. Ó, þvílíkt og annað eins, Aumingja Pétur fór að háskæla. Tárin runnu í stríðum straumum niður vanga hans. Én þáheyrðu þrír litlir skógarþrestir tíl hans. Þeirkomu fljúflandi til hans, settust hjá honum og sungu: ,,Bí, bí, — bí, bí, Pétur litli, vertu ekki hræddur. Hættu að gráta og reyndu nú að losna úr netinu. Þú getur það áreiðanlega, ef þú herðir upp hugann. Herra Theódór má ekki ná í Mg-" ¦í sömu svifum kom herra Theódór á harða hlaupum með stóran háf í hendinni. Hann ætlaði að smella háfnum yfir Pétur og ná honum þannig, en Pétur litli vatt sér svo snögglega undan, að blái jakkinn hans rifnaði gtan af honum og sat eftir í háfnum, en Pétur slapp sjálfur undan með naumindum. Póturhljópsemfæturtoguðuinníverkfærageymsluna og stakk sér á höfuöið niður í garðkönnuna, sem þar var. Garðkannan hefði verið allra besti felustaður, ef hún hefði ekki verið full af ísköldu vatni. Herra Theódór vissi, að Pétur hafði falið sig einhvers staðar inni í verkfærageymslunni. En hann vissi ekki, fiyert hann hafði hlaupið. Honum datt í hug að leita fyrst undir blómsturpottunum, sem stóðu þar allir á hvolfi. Allt í einu hnerraði Pétur litli heldur en ekki hressilega: „Eh-tiss, eh-tiss!" Og herra Theódór var ekki seinn á sér að hlaupa að garðkönnunni, en Pétur varð fyrri til að skjótast upp úr henni. Herra Theódór reyndi nú að trampa ofan á Pétur litla, en hann komst undan með því að stökkva upp í glugga- kistuna og hoppa út um gluggann. Sem betur fór, var glugginn svo þröngur og lítill, að herra Theódór komst ekki út um hann. Hann nennti þá ekki að halda eltingar- leiknum áfram, því að hann var orðinn dauðuppgefinn af hlaupunum. Pétur settist niður til þess að hvíla sig. Hann var móður og skalf eins og hrísla af hræðsiu, litla skinnið. Hann hafði ekki hugmynd um, hvernig hann ætti að rata heim til sín. Ofan á allar þessar hörmungar bættist, að hann var rennvotur frá hvirfli til ilja af því að hírast í garðkönn- unni. Eftir dálitla stund fór hann að rölta um undur hægt og hljóðlega, — pit-pat, pit-pat, pit-pat. Hann skimaði íallar áttir. Hvert átti hann að fara? Hvernig átti hann að rata heim til hennar mömmu sinnar? Hann kom að stórum dyrum, en þær voru harðlæstar. Hvergi sást smuga, sem lítil, bústin kanína gæti smeygt sérinn um. Gömul mýsla hljóp fram hjá honum. Hún var að draga í búið. Pétur spurði hana til vegar, en hún var meö svo stóra baun uppi í munninum, að hún gat ekki komið upp einu orði. Hún hristi bara höfuðið og hélt leiðar sinnar. Vesalings Pétur fór að gráta. Hvernig átti hann að rata heim til hennar mömmu sinnar? Pétur tók nú á rás og laumaðist þvert yfir garðinn. En hann varð áttavilltari og áttavilltari. Þá kom hann að lítilli tjörn. Hvítur köttur sat þar og var að horfa á litlu sílin, sem syntu þar fram og aftur. Kisa sat grafkyrr, en við og við komu snöggir kippir í rófubroddinn á henni, rétt eins og hann einn væri lifandi. Pétri leist ekki á hana. Honum fannst öruggast að hypja sig í burtu án þess að yrða á hana. Frændi hans hafði sagt honum ýmislegt misjafnt um ketti, og hann kærði sig ekkert um að kynnast þeim nánar. Hann laumaðist aftur í áttina til verkfærageymslunnar. 20
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56

x

Æskan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Æskan
https://timarit.is/publication/383

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.