Æskan - 01.11.1984, Side 4

PIVJI

tÍ
SFJÖLSKYLDUÞÁnUR
í umsjá Kirkjumálanefndar Bandalags kvenna í Reykjavík.
Nú líður senn að jólum 1984.
Við virðumst geta veitt okkur allt,
sem hugurinn girnist, eða svo
myndi bændum og búaliði hafa
fundist árið 1930. - Þá var mikil
fátækt á íslandi.
Börn, þegar þið takið upp alla
jólapakkana ykkar í ár, skuluð þið
minnast 11 ára drengs sem árið
1930 fannst engin jól nema að
hægt væri að kveikja á litla 8 línu
olíulampanum, þeim eina sem var
til á heimilinu.
Hann átti ekki von á bílum, flug-
vélum svo ég nefni ekki tölvuspil.
Nei, ef til vill fengu þeir bræður spil
og kerti til þess að kveikja á og
setja á rúmstöðulinn svo meiri birta
yrði í baðstofunni, í tilefni af fæð-
ingu frelsarans.
Mikilvægast er að allir séu
heilbrigðir og fjölskyldan sem mest
sameinuð, en það er jafnan reynt
um jólin.
Margt getið þið gert til að hjálpa
til fyrir jólin. - Farið í smá sendi-
ferðir, hvert eftir sinni getu, en fyrst
og fremst að vera þæg og góð.
Pabbi og mamma eru oft þreytt. En
þau langar til að gera jólin hátíðleg
með því að hafa góðan mat, baka
sérstaklega og hafa jólatré. -
Á jólunum minnumst við fæðingar
Jesú Krists, frelsara okkar, sem
kenndi okkur með lífi sínu og dauða
hversu Guð elskar okkur mikið. -
Höfum þetta ávallt að leiðarljósi.
Laxárdalur er í Húnavatnssýslu,
hann liggur samsíða Langadal á
vinstri hönd þegar ekið er frá
Blönduósi til Akureyrar, nema dal-
urinn er 200 metrum ofar og því oft
snjóþungt þar, þó autt sé í Langa-
dal.
Árið 1930 bjó Rósberg G. Snæ-
dal rithöfundur á Vesturá í Laxárdal
ásamt foreldrum sínum og
bræðrum. - Hann segir frá atviki
sem átti sér stað á aðfangadag jóla
árið 1930 og er skráð í fyrsta hefti
ritsafnsins „Því gleymi ég aldrei."
Það var liðið að jólum. Bændurn-
ir í dalnum höfðu farið til Blönduóss
nokkrum dögum fyrr til að reyna að
kaupa eitthvað til tilbreytingar fyrir
jólin. Ekki var það nú mikið því að
lítið var um peninga. Þeir fóru þetta
gangandi (engir voru bílarnir) en
báru heim í poka á bakinu olíu á
lampa (þá var ekkert rafmagn) og
kerti, þann munað, sem mestan
dagamun gerði í skammdeginu og
þaðan komu Ijósin logaskæru sem
útrýmdu myrkrinu.
Það var kominn Þorláksdagur.
Um kvöldið þegar mamma Rós-
bergs ætlaði að kveikja á olíulamp-
anum, kom í Ijós að lampaglasið
var þverbrotið um mjóddina. Það
þýddi að ekki var hægt að kveikja á
lampanum. Ekkert varaglas var til
og jólin á næsta leiti. Yrðu nú Ijós-
laus jól á Vesturá?
Rósberg hugsaði mikið um
hvernig hægt væri að bæta úr
þessu. Til Blönduóss var alltof
langt. - Á næstu bæjum var enga
úrlausn að fá. Þar voru tíu línu
lampar en þeirra var átta línu svo
glösin pössuðu ekki þó til væru. -
Það var aðeins einn staður sem
Rósberg kom í hug. Það voru
Gunnsteinsstaðir í Langadal. Það
var höfuðból og þar bjó oddvitinn
Hafsteinn Pétursson. Bróðir Rós-
bergs var þar í vist og þess vegna
vissi hann að þar voru margar
stærðir af lömpum.
En hver átti að sækja glasið?
Eldri bræður Rósbergs voru ekki
heima og pabbi hans þurfti að
sinna skepnunum.
Á aðfangadagsmorgun nefnir
hann þetta við foreldra sína og seg-
ist albúinn að fara. - Á þessum
árum var ekki óalgengt að drengir á
þessum aldri færu svona ferðir. -
Þess vegna samþykktu foreldrar
Rósbergs að hann færi þessa ferð,
enda hafði hann oft farið aðrar
slíkar.
4