Æskan - 01.11.1984, Síða 6

færi ekki fet frá sínu heimili. Þótt
hann heföi barið mig af öllum sínum
kröftum, heföi ég ekki getað fundið
sárar til en ég fann undir þessum
dómsorðum. Ég féll gersamlega
saman nokkur augnablik og sá jólin
og heimili mitt þurrkast út og hverfa
mér. Af tvennu illu hefði ég þáfrem-
ur kosið að hírast heima í rökkrinu
- en vera ekki heima.
[ þessum þrengingum flaug mér
þó ráð í hug. Það var fangaráð
fremur en heillaráð, eins og á stóð.
Ég sagði bara ósköp sakleysislega
jæja við oddvitann, lagði lampa-
glasið frá mér í bæjardyrnar og
skaust út með þeim ummælum að
ég ætlaði til bróður míns sem var
uppi í fjárhúsum. Hafsteinn lét það
gott heita og gekk inn aftur. Hann
vissi að ég mundi ekki fara glas-
laus.
En ég fór aldrei til bróður míns í
fjárhúsin, heldur aðeins út fyrir
bæjarvegginn og dokaði þar and-
artak. Síðan skaust ég inn í bæjar-
dyrnar, þreif glasið og tók á rás -
heim. Ég var fóthvatur upp túnið og
hlíðina upp í skarðið og tafði mig
ekki á því að líta við, enda fannst
mér lengi einhver vera á hælum
mér sem betra væri að þurfa ekki
að horfast í augu við, - sennilega
Hafsteinn sjálfur.
Þegar ég náði skarðinu var veður
enn sæmilegt, dagsbirta nokkur og
vel ratljóst. En fljótlega fór að blása
kaldara á móti mér og minna mig á
að langt væri enn til leiðarenda og
ekki sopið kálið. Efra mundi á verra
von.
Ég var þó vongóður enn um sinn
og vissi að ég mundi hafa mig í
gegnum skarðið, þar var ég kunn-
ugur öllum kennileitum.
Ég hvatti gönguna sem mest ég
mátti en færið versnaði jafnt og
þétt, dagsbirtan dvínaði og hríðin
harðnaði í fang mér. Þreytan fór
líka fljótlega að segja til sín. Ég
hafði farið full-geyst um morguninn
og ekki ætlað mér af. Þrátt fyrir það
vann ég smám saman á og lagði
skarðið að baki mér eftir á að giska
tveggja tíma ferð. En þá fyrst reyndi
á þolrifin. Laxárdalur er breiður
fjalla í milli um þetta bil. Þar eru
sléttir og víðáttumiklir flóar í botni
hans og fátt kennileita, enda lá
fönnin nú jafnt yfir allt, eins og fyrr
greinir. Þaðerenginn hægðarleikur
að halda áttum á flatneskjunni þeg-
ar hvergi heggur fyrir hól eða mel.
Bærinn minn, Vesturá, stóð mitt
á þessum flata, um það bil 3 km
norðar eða utar á dalnum en mynni
Strjúgsskarðs. Ég átti því á móti
veðrinu að sækja og gat ekki haft
hliðsjón af fjöllunum nema fyrsta
sprettinn. En - einn var kosturinn
vænstur - þó ég viidi ekki taka
hann. Bærinn Kárahlíð stóð fast við
mynni skarðsins og því vandalaust
að halla sér þangað heim. En eins
og á stóð vissi ég að þar mátti ég
ekki koma nema til þess þá að
setjast þar að, - og þá mundi fólkið
mitt heima sitja sorgmætt og hrætt
þessa jólanótt, - vita mig bjarg-
lausan úti á auðninni. Engra jóla
mundi það njóta ef ég settist að í
Kárahlíð. Ég ekki heldur. Ég gekk
því hjá garði, framhjá Ijósi í glugga,
út á flóana og auðnina móti öskr-
andi hríðinni. Það var óskhyggja
mín, þótt hún stríddi gegn vitund og
viti, að kannski sæi ég Ijós í
baðstofuglugganum heima þegar
minnst vonum varði. En þá mundi
ég jafnskjótt eftir lampaglasinu sem
ég bar við brjóst mér undir peysu
og stakk, - og kertaljós myndi lýsa
skammt út í sortann. Teningnum
var kastað. Ég var kominn út á
auðnina og hlaut annað hvort að
duga eða drepast.
Mér varð aldrei kalt, mikið fremur
hið gagnstæða, því ég hljóp alltaf
spretti milli þess sem ég varð að
hvíla mig og kasta mæðinni þegar
kraftarnir voru þrotnir. Ferð mín líkt-
ist því boðhlaupi með einum þátt-
takanda. Hver sprettur endaði með
þeim ósköþum að fæturnir urðu eft-
ir af bolnum sem féll á þá hliðina
sem í veðrið vissi. Einhvern veginn
hafði ég alltaf sinnu á því að hlífa
glasinu við höggi.
Ekki veit ég hversu lengi ég hef
brotist svona áfram í villu og hálf-
gerðum svíma. Mér fannst það
eilífðin löng. Sprettfærin urðu æ
styttri og hvíldirnar lengri. í hverri
atrennu vonaði ég að hitta bæinn
eða sjá Ijós í glugga. Ég þóttist
þess fullviss að mamma hefði sett
kerti út í gluggakistuna, einnig gat
ég búist við að pabbi hefði farið að
leita mín ef veðrið hefði skollið
skyndilega á, - og við rækjumst
saman þá og þegar. Þessir vonar-
neistar gáfu mér kjark og þrek til að
standa á meðan stætt var þótt þeir
biðu með að birtast mér í veruleik-
anum. Vonin og blekkingin var mitt
hálfa líf, eins og alltaf og ævinlega.
Ég var að niðuriotum kominn og
löngu farinn að hugsa um líkbörur
og jarðarför. Hugsanir mínar þennan-
an tiltölulega stutta tíma hafa áreið-
anlega svarað til margra bóka.
Ég hugsaði um það í alvöru að
grafa mig í fönn og prófaði oftar en
einu sinni að grafa mér holu til að
leggjast í og láta skefla yfir mig. En
einhvern veginn tók ég lengi þann
kostinn að halda áfram fremur en
stinga höfðinu í snjóinn.
Þó held ég að svo hafi verið komið
högum mínum að ég hefði ekki tek-
ið fleiri skeiðin þegar ég allt í einu
sá eitthvert ferlíki til hliðar við mig,
digurt sem tröll og loðið sem Ijón.
Óargadýr! ályktaði ég strax og
minntist biblíusögunnar um Jakob
ísaksson þegar hann skoðaði blóð-
stokkinn kyrtil Jósefs sonar síns og
6