Æskan - 01.11.1984, Page 7

BÁTUR Á ÞURRU LANDI
mælti: „Óarga dýr hefur étiö hann.“
Nú mundi ég fá að reyna hvernig
þaö væri aö vera étinn upp til agna
af slíku meinvætti. En nánari skýr-
ingar varö ég þó að gefa sjálfum
mér og næst skaut sú hugmynd
upp kollinum aö hér væri komið
nautið frá Refsstööum sem ég
þekkti að illu einu, - svo trúlegt
sem það var! En hver hugsar rök-
rétt á slíkum augnablikum. Ekki ég
- og ekki þú. -
Sem betur fór þurfti ég ekki lengi
aö velta fyrir mér brjálæðislegum
hugmyndum um óargadýr, naut
eöa ísbirni, því áður en varði hafði
það steypt sér yfir mig þar sem ég
lá í skaflinum, örmagna og ofsa-
lega hræddur. - Og beit mig á
barkann eins og aumingja Jósef?
Nei, það beit ekki, - og braut ekki
ainu sinni lampaglasið, - heldur
strauk sér vinalega upp við mig,
andaði hlýlega framan í mig og ýlfr-
aði ánægjulega. Þreytt en yfir-
spennt hjartað í brjósti mér fór aftur
að fara sér hægar. - Þetta var
ekkert óargadýr. Þetta var Kjói -
hundurinn heima, - kominn til mín
gegnum sortann, undan veðrinu,
einn síns liðs. Líklega hefur hann
getað runnið í slóð mína frá því um
morguninn þótt hún væri löngu hul-
in fönn. Ég veit það ekki en get
enga skýringu gefið sennilegri.
Koma hans og nærvera endurnýj-
aði kjark minn og þrek. Ég vissi, að
Kjói mundi rata heim hvað sem
veðrinu liði. Ef ég gæti bara fylgt
honum eftir væri mér borgið. Hann
vildi líka hafa mig af stað sem fyrst,
hljóp nokkra metra móti hríðinni, en
ekki lengra en svo að ég gæti grillt í
hann, - og settist þar. Ég tók á því
sem ég átti til, reif mig upp og fylgdi
honum.
Þannig gekk það alllanga stund
að Kjói lokkaði mig spöl og spöl,
beið eftir mér og færði sig síðan
Vélbáturinn Arnarnes KE III
fékk í sumar nýtt hlutverk. Hann
var settur niður á lóð leikskólans
Gefnarborg í Garði. Báturinn er
fjögur tonn, smíðaður í Kópa-
vogi 1980. En hvað kemur til að
svo nýlegur bátur er tekinn úr
umferð og grafinn niður á þurru
landi? — Tildrög málsins eru þau
að báturinn hafði verið dæmdur
fram á við. Ég fylgdi honum eins og
í leiðslu og fann varla til sjálfs mín.
Stundum hélt ég að mig væri að
dreyma heima í rúminu mínu.
Loks sá ég Ijósglætu framundan
og skynjaði þá að bærinn var fund-
inn og björgun mín staðreynd. Ég
skreið upp á bæjarhólinn og ofan í
skjólið við bæjardyrnar.
Það var að verða heilagt eftir
klukkunni þegar við Kjói kvöddum
dyra í kotinu. Skjótt var gengið
fram, enda grunar mig, að sumir
hafi ekki verið langt undan og hlust-
að eftir þruski við þröskuldinn.
Mamma Rósbergs mun án efa
hafa farið margar ferðir út í dyr
þegar líða tók á daginn. Ekki síst
eftir að veðrið skall á. - Það mun
hafa kvalið hana þessi óvissa,
spurningin mikla, fór Rósberg frá
Gunnsteinsstöðum eða fór hann
ekki.
Þó Rósberg væri úrvinda af
ónýtur og stóð til að brenna
hann í sorpeyðingarstöð Suður-
nesja. Ein af konunum í stjórn
kvenfelagsins Gefnar, rakst á
frétt í blaði þar sem verið var að
hneykslast á afdrifum bátsins.
Eftir nokkur símtöl og velvilja
góðra manna var báturinn feng-
inn og færður á lóð leikskólans,
þar sem hann mun standa sem
leiktæki minnstu barnanna.
þreytu hresstist hann brátt og sýndi
mömmu sinni lampaglasið og
hvernig þau gætu notað það. - Og
þegar búið var að kveikja á lampan-
um voru jólin svo sannarlega komin
á Vesturá.
Hvað gerum við undir svona
kringumstæðum? - Við biðjum til
Guðs og Jesú Krists. Við biðjum af
öllu hjarta um handleiðslu þeim til
handa sem í vanda eru staddir. -
Ekkert róar eins mikið og heit bæn.
í dag er glatt í döprum hjörtum,
því Drottins Ijóma jól.
í niðamyrkrum nætur svörtum
upp náðar rennur sól.
Er vetrar geisar stormur stríður,
þá stendur hjá oss friðarengill
blíður,
og þegar Ijósið dagsins dvín,
oss Drottins birta kringum skín.
Valdimar Briem
Guð gefi okkur öllum gleðileg jól.
Dómhildur Jónsdóttir
ma
7