Æskan - 01.11.1984, Blaðsíða 15

Þessa sex herra vantar hvern um sig hluti, sem þeir þurfa
nauðsynlega að fá. Hlutirnir eru fyrir neðan þá á myndinni.
Getur þú séð hver á hvað?
fit í höllinni og annríkið mikið og
einn góðan veðurdag var blásið í
lúðrana og greifinn og dætur hans
heilsuðu prinsinum á hallartröpp-
unum.
Hugbjört gægðist út um einn
kjallaragluggann og sá hversu
fríður og fyrirmannlegur prinsinn
var, og allt í einu iðraðist hún þess,
sem hún hafði gert.
„En nú vil ég bíða og sjá hverju
fram vindur!" hugsaði prinsessan
og reyndi hún ætíð að sjá þennan
fallega prins sem oftast.
Um kvöldið vissi hún að hann var
ekki einungis góður og vingjarn-
legur við menn, heldur við dýrin
einnig. Hann var hugdjarfur og vit-
ur, kom vel fyrir sig orði og var í öllu
sem prinsi sæmdi.
Þá læddist prinsessan niður að
ströndinni, þar sem hún hafði falið
skartgripi sína, og tók fallegan
hring. Þegar þjónn átti að færa
Pnnsinum morgunkaffið, lét hún
hringinn detta ofan í kaffikönnuna.
„Hvaðan er þessi hringur?"
spurði prinsinn og horfði forviða á
þessa gersemi. Allir í höllinni voru
spurðir, en enginn vissi neitt, þó
kom engum til hugar að spyrja
hjálparstúlkuna í eldhúsinu.
Um kvöldið var sett full ávaxta-
skál inn til prinsins og Hugbjört
læddist inn og setti annan hring
milli ávaxtanna.
Prinsinn fann hann og spurði aft-
ur, en enginn gat gefið svar við
þessu.
Það var til hálsnisti með mynd af
Hugbjörtu í, og þessa mynd hafði
Prinsinn einhvern tíma séð. Það
vildi svo til að Hugbjört hafði einmitt
borið nisti þetta um hálsinn daginn
sem hún flýði. Snemma morguninn
oftir læddist hjálparstúlkan niður að
ströndinni og fór með nisti sitt upp í
höllina.
Síðan hnoðaði Hugbjört deig og
stakk nistinu í það. Úr deiginu bjó
hún svo til smákökur, sem hún
bakaði á meðan eldabuskan átti
eitthvað annríkt. Hugbjört vissi í
hvaða köku nistið lá og þegar allt
var tilbúið lagði hún kökuna á disk
prinsins.
Hann varð alveg forviða við að
finna nistið með myndinni í því að
hann þekkti það óðara.
„Þetta er nisti Hugbjartar prins-
essu,“ sagði prinsinn. „Hún hlýtur
að vera sjálf hérna - eða einhver
hér veit, hvar hún felur sig.“
Hann kallaði á greifann og dætur
hans og sagði þeim frá fundi
sínum.
„Safnið öllu fólkinu í höllinni hing-
að inn og látum það segja hver
bakaði kökurnar," skipaði greifinn.
Eldabuskan varð dauðhrædd
þegar sent var eftir henni og hún
sagði við hjálparstúlkuna:
„Ef eitthvað er að, þá er það þín
sök, því að þú bjóst til kökurnar.
Farðu upp og segðu prinsinum
það.“
Hugbjört brosti og fór í gamla
kjólnum og með rúðóttu svuntuna
inn í salinn, þar sem prinsinn stóð.
En óðara og prinsinn sá hana,
þekkti hann hana.
„Hugbjört prinsessa! Vertu vel-
kornin."
Hann hneigði sig djúpt og kyssti
hönd hennar, en greifinn og dætur
hans stóðu undrandi.
Síðan sagði Hugbjört sögu sína,
en lofaði að fylgja prinsinum heim
til hallar sinnar, svo að hægt væri
að halda brúðkaup þeirra sam-
kvæmt öllum gömlum venjum.
— Líttu á fuglinn þarna,
sagði apinn og stal hnetunum.
15