Æskan - 01.11.1984, Blaðsíða 16

JJ
GAGNVEGIR
íí Viðtöl unglinga
FROSTAVETURINN
MIKLI VAR
AFDRIFARÍKUR

Ingólfur Árnason er fæddur 24. september 1907 á
ísafiröi og ólst þar upp. Látum hann segja sjálfan frá:
„Viö vorum fjögur systkinin og ég var langyngstur.
Segja má aö þeir sem fæddir eru upp úr aldamótum
hafi lifað tvenna tímana. Þeir hafa lifað árin fram aö
fyrri heimsstyrjöldinni og árin sem fyrri heimstyrjöld-
in stóð, millistríðsárin, seinni heimstyrjaldarárin og
áratugina þar á eftir.
Eins og áöur segir vorum við fjögur systkinin eða
sex í heimili að meðtöldum foreldrum. Faðir minn var
allt frá 16 ára aldri og fram til 1902 sjómaður á
róðrarbátum sem róið var frá Ögurnesi við ísafjarð-
ardjúp en þar bjuggu foreldrar hans. Að vetrinum reri
hann frá Bolungarvík. Árið 1902 keypti hann svo mót-
orvél og lét setja hana í árabát sinn en þetta var
fyrsta mótorvélin sem var sett í íslenskan fiskibát.
Ingólfur
Ásgeirsson
ræðir við
Ingólf Árnason
Ingólfur Árnason
Þetta olli byltingu í sjávarútvegi hér á landi. Þegar
hann hætti sjómennsku var hann skipaður yfirfisk-
matsmaður í Vestfjarða- og Breiðafjarðarumdæmi.
Ég minnist þess eins og það hefði gerst í gær þegar
fyrri heimsstyrjöldin braust út. Þau fjögur ár, sem hún
stóð, urðu að mörgu leyti afdrifarík fyrir ísafjarðarbúa
eins og auðvitað aðra landsmenn. Svo að segja allar
nauðsynjavörur voru skammtaðar og þótti sá
skammtur allnaumur og kom sérstaklega illa niður a
þeim sem urðu að kaupa allt frá degi til dags hjá
kaupmanninum. Þeir sem betur máttu sín og gátu enn
haldið uppi fornum búskaparháttum fundu ekki eins
fyrir skömmtuninni. Þannig hafði faðir minn birgt sig
upp til vetrarins af öllum nauðþurftum, s. s. kolum,
mó, kornmat, sykri o. s. frv. Entust þær birgðir fram a
sumar. Þó fór skömmtunin auðvitað að segja til sín er
á heimsstyrjaldarárin leið.
Frostaveturinn mikii
Eins og kunnugt er var veturinn 1918-19 afdrifa-
ríkur. Haustið 1918 geisaði spánska veikin og hjo
djúpt skarð í þetta fámenna byggðarlag. Undir lok
janúarmánaðar 1919 gerði miklar frosthörkur og
komst frostið niður í 30 stig. Fljótlega fylltist allt Djúpiö
og aðrir Vestfirðir af hafís svo að hvergi sá í auðan
sjó, í um það bil 2 mánuði komst engin fleyta á sjó-
Kartöflubirgðir þurru og nýmeti var ófáanlegt. Talið
var að skyrbjúgs hefði orðið vart. Þessum ósköpum
linnti ekki fyrr en undir lok marsmánaðar. Allt sumar-
ið 1919 blasti við minnisvarði um þessa tíð: MikiH
borgarísjaki, hafði strandað í miðjum Skutulsfirði og
16