Æskan - 01.11.1984, Qupperneq 18

Þessi saga gerðist austur í Sví-
þjóð, kæru börn. Þar getur veturinn
verið kaldur og sólarlítill eins og
hérna.
Það bar við á köldu og dimmu
vetrarkvöldi, einhversstaðar langt
norður í Svíþjóð, að drenghnokki
sást á hraða-reið um skóglendi til
næsta þorps. Hann var að sækja
lækni. Hann kom auga á húsið, þar
sem læknirinn bjó. Gamall maður
kom út með kerti í hendinni, jafn-
skjótt sem drengurinn drap að
dyrum.
„Hvað er um að vera?“ sagði
karlinn snúðugur.
„Er læknirinn ekki heima?“
spurði drengurinn djarflega.
„Jú, víst er hann heima. En áttu
nokkurt erindi við hann, svona seint
á kvöldi?"
„Já, hann pabbi minn, sem er
nautamaður hjá óðalsbóndanum á
Fossi, varð fyrir því slysi, að hann
stóri boli stangaði hann svo illa, að
hann deyr áreiðanlega, ef læknir-
inn gerir það ekki fyrir okkur að
koma undir eins.“
„Læknirinn kemur víst á morgun.
Það getur enginn krafist þess, að
læknirinn fari út í þennan gadd,
þegar komið er fram á nótt.“
„Jú, læknirinn gerir það nú samt,
því að ég veit, að hann er svo góð-
ur maður, og þegar ég verð stór, þá
skal ég borga honum hjálpina."
„Hvað ætli þú borgir, krílið þitt,
bláfátækur?
En hvað þér getur dottið í hug,“
sagði karlinn og hló. „En ég skal
fara inn og segja lækninum þetta.“
Þegar læknirinn kom út, þá bað
Andrés litli hann svo átakanlega að
koma nú með sér, og sagði: „Ann-
ars deyr hann pabbi minn frá mér
og systkinunum mínum, fimm sam-
an. Ég skal borga lækninum, þegar
ég verð stór; ekki skal standa á því.“
„En hvað þú ert duglegur, lítill
snáði," svaraði læknirinn. „Ég skal
víst koma með þér.“
„Ég þakka,“ sagði Andrés, held-
ur en ekki glaður. „Svo ríðið þér,
læknir, honum gamla Brún mínum;
hann er traustur þótt hann sé ekki
stór.“
„En hvernig kemst þú þá heim?“
spurði læknirinn.
„Og ég kem á eftir hlaupandi,
það dregur varla mikið sundur með
okkur,“ sagði Andrés allur á lofti af
fögnuði út af því, að hann hafði
getað fengið lækninn með sér.
Húsið veslings nautamannsins
stóð allangt frá borginni. Boli hafði
farið illa með hann, rekið hornið í
kviðinn á honum, svo að hann lá
rúmfastur. Læknirinn kannaði
meiðslið mjúkum höndum. Það var
Ijótt að sjá það; en læknirinn var
löngum góðfús og heppinn í lækn-
ingum sínum og tókst að bjarga lífi
sjúklingsins; hann varð albata eftir
nokkurn tíma. En hvað hann
þakkaði lækninum góða hjartan-
lega, sem orðið hafði verkfæri í
Guðs hendi til að bjarga lífi hans.
En jafnframt lét hann í Ijós hryggð
sína út af því, að hann hafði ekkert
til að borga lækninum ómakið.
„Þér skuluð ekki fást um það,“
sagði læknirinn og gerði að gamni
sínu, „sonur yðar hefur lofað að
taka það að sér.“
Veslings fátæki nautahirðirinn
sneri húfunni milli handa sér, vand-
ræðalega, hneigði sig djúpt, þakk-
aði og gekk burtu.
Lækninum fannst mjög um dugn-
að Andrésar litla og einurð í allri
framkomu, og bar upp frá því hið
besta traust til hans. Skömmu síðar
tók hann Andrés í þjónustu sína, og
varð hann húsbónda sínum hinn
nytsamasti til þjónustu. Hann var
nú hvort sem var búinn að lofa að
borga lækninum hjálpina, sem
hann veitti föður hans á neyðar-
tíma, og nú gafst honum færi á að
efna það heit.
Nokkrum árum seinna bar svo til,
að læknirinn ók út á sleða og And-
rés með honum. Förinni var heitið
til búgarðs nokkurs alllangt frá
þorpinu. Þeir óku yfir mýri, sem öll
var í einni gljá, en eftir miðri mýrinni
rann á allmikil. Nú hafði verið hláka
dögum saman, svo að ísinn á ánni
var orðinn meyr eins og froða. Þeg-
ar þeir voru komnir að árbakkanum
hinum megin, þá sveik ísinn og allt
fór á bólakaf. Þeir læknirinn og
Andrés og hesturinn og sleðinn;
sannaðist þar, að „veikur er vorís-
inn.“ Þá sýndi Andrés ótrúlegt þrek
og snarræði. Tókst honum bæði að
bjarga húsbónda sínum og hestin-
um, en sleðanum náði hann ekki.
„Það verða ég að segja, að þetta
var hreystibragð,1' varð lækninum
að orði, þegar Andrés var búinn að
draga hann upp úr ánni hraustum
höndum.
„Og þetta er nú bara afborgun af
gömlu skuldinni minni," svaraði
Andrés heldur en ekki ánægður í
bragði.
&
- Pabbi, hvern ætlar þú
annars að leika þér við þegar
ég er orðinn stór?