Æskan - 01.11.1984, Qupperneq 39

„Hvers vegna viltu ekki hnetu-
köku, amma?“ spurði Siggi litli og
horfði á ömmu sína setja krem á
kökuna.
„Hnetukaka var einu sinni upp-
áhaldskakan mín,“ sagði amma og
andvarpaði. „Þegar ég var á þínum
aldri beið ég og beið eftir að
mamma bakaði hnetuköku. En það
var seinlegt að baka hana, svo að
mamma gerði það mjög sjaldan.
Þegar hún svo loksins bakaði
hnetuköku var það venjulega fyrir
einhver gestaboð, og þá fékk ég
ekki að smakka á henni fyrr en
gestirnir voru farnir".
„Eitt sinn sem oftar ákváðu
mamma og pabbi að hafa gesta-
boð þá um kvöldið, og mamma ætl-
aði að baka hnetuköku á meðan ég
var í skólanum. Þegar ég kom heim
fór ég, eins og venjulega, beint inn í
eldhús, en það var enginn þar. Allir
voru óða önn að taka til fyrir gesta-
boðið. Og þarna á miðju eldhús-
borðinu var þessi líka gómsæta
hnetukaka, með þykku kremi ofan
á og allt í kring. Ég gekk í kringum
borðið og skoðaði hana frá öllum
hliðum; ég hafði ekkert borðað síð-
an um hádegið! Allt í einu sá ég að
dálítið krem hafði runnið af kökunni
og niður á diskinn. Það myndi varla
nokkur skipta sér af því þótt ég tæki
það, svo kakan liti betur út. Þegar
ég hafði tekið það með puttanum
sá ég ójöfnu annars staðar, og
þannig koll af kolli. Loks sá ég að
allt var að verða ójafnt, svo að ég
tók svolítið ofan af kökunni til þess
að lagfæra það.
Einmitt þegar allt var að fara í
vitleysu kallaði vinkona mín í mig,
og ég hljóp heim til hennar, því ég
átti að borða kvöldmat þar - vegna
gestaboðsins, þú skilur!
Næsta morgun hafði ég gleymt
öllu saman. En þegar ég kom niður
var svo mikil kyrrð við morgunverð-
arþorðið, að ég varð óttaslegin.
Pabbi horfði lengi á mig og sagði
svo loks:
„Lísa, borðaðir þú af hnetukök-
unni í gær?“
„Nei“, sagði ég, sem satt var, því
að ég hafði ekki borðað kökuna.
„Borðaðir þú dálítið af kreminu?"
„Já“, sagði ég, „ég tók dálítið
krem, sem var utan með hliðun-
um“.
„Við skulum líta á kökuna“, sagði
pabbi. „Mamma viltu koma með
kökuna?"
Hún kom inn með kökuna, þenn-
an bjarta sólskinsmorgun. Og mér
brá í brún.
Það voru fingraför á diskinum,
allt í kringum kökuna, og meira að
segja upp með hliðunum - og ofan
á voru líka fingraför, þar sem ég tók
krem til þess að bæta með hliðarn-
ar.
Pabbi hristi höfuðið og sagði:
„Mamma þín bjó þessa köku til
fyrir gestina, en hún gat ekki borið
hana fram svona. Og nú er kakan
ónýt. Þar sem þú borðaðir kremið,
verður þú núna að borða kökuna".
Og pabbi skar stóra sneið af
kökunni og setti á diskinn minn.
„Hnetukaka í morgunmat! Mér
fannst það alveg stórkostlegt og ég
naut hvers bita.
Þegar ég hafði borðað tvær
sneiðar, hélt hann áfram og skar
þriðju sneiðina.
„Ég get varla borðað rneira",
sagði ég.
„Þú borðaðir kremið, og nú verð-
ur þú líka að borða kökuna", sagði
pabbi. Átti hann virkilega við alla
kökuna! Ég gat rétt pínt mig til þess
að borða þriðju sneiðina, og lagði
frá mér gaffalinn - en pabbi hélt
áfram og skar fjórðu sneiðina.
„Pabbi, ég er allt of södd. Ég get
ekki borðað meira".
„Þú borðaðir kremið og nú verð-
ur þú líka að borða kökuna".
„En ég get það ekki“.
„Það vill enginn annar borða
köku, sem er öll útötuð í fingraför-
um“, sagði pabbi rólegri röddu.
„Kakan bíður eftir þér í hádegis-
verð“.
Ég borðaði hnetuköku í hádegis-
mat og í kvöldmat - og þá var
ennþá svolítið eftir - ég borðaði
það morguninn eftir.“
„Nú er það þess vegna sem þú
vilt ekki hnetuköku?" sagði Siggi.
„Ég hef ekki fengið mér einn bita
síðan", sagði amma.
Hún lagfærði kremið á kökunni -
Siggi stakk þá fingri sínum í kremið
og sleikti.
„Ef þú borðar kremið. . .“, byrjaði
amma.
Siggi stakk höndunum f vasa
sína, skömmustulegur.
„.. . verður þú að borða kök-
una“, lauk hann við setninguna.
Og þau hlógu bæði.
39