Æskan - 01.11.1984, Qupperneq 42

í Norður-Troms í Noregi gerðist
eftirfarandi saga fyrir nokkrum ár-
um.
Maður nokkur hafði keypt sér
sleða af öðrum manni, búsettum í
nánd við Narvik. Sleðinn var kom-
inn til nýja eigandans og allt virtist
með felldu um kaupin og gripinn.
Það var aðeins eitt, sem kaupand-
inn var óánægður með. Seljandinn
hafði krafist of mikils verðs fyrir
hann að dómi hans. Kaupandinn
hafði greitt meginhluta andvirðisins
en ekki allt. Honum virtist, að ekki
gerði svo mikið til, þótt það drægist
svolítið að Ijúka greiðslunni að fullu,
þar sem verðið hafði verið svo hátt.
En að skömmum tíma liðnum og
áður en greiðslunni var lokið, dó
seljandi sleðans.
Kaupandinn hugsaði sem svo,
að eftirstöðvar verðsins gætu víst
fallið niður, því að enginn vissi um
þær nema hann einn. Honum
fannst hann hafa fullgreitt sleðann
og peningarnir væru eins vel komn-
ir í sínum vasa sem einhvers erf-
ingja mannsins.
Nú stóð sleðinn við hlöðuna
ásamt öðrum akfærum bónda, og
þar stóð hann um sumarið, þegar
enginn hafði not fyrir slík tæki.
Þannig leið ein vikan af annarri, og
maðurinn var alveg hættur að
hugsa um eftirstöðvar greiðslunnar
fyrir sleðann.
Dag nokkurn, þegar liðið var á
haust, varð bónda gengið út að
hlöðunni, þar sem sleðinn stóð.
SLEÐINN
Draugasaga
frá Norður-Noregi
Dimmt var orðið af kvöldi, og hann
tók með sér vasalukt til þess að
lýsa sér við að finna hluti þá, sem
Töfrabrögðin - Papp-
írsbrúin
Þú hvolfir tveim glösum á
borðið í nokkurri fjarlægð, tekur
svo þriðja glasið og pappírsörk
og spyrð hvort nokkur geti látið
pappírsörkina halda því uppi, ef
hún sé lögð milli hinna glas-
anna. Þetta getur enginn. En þá
brýtur þú fellingar í örkina og þá
bognar hún ekki undan glasinu.
hann ætlaði að sækja. Hann kveikti
á vasaljósinu, þegar hann nálgað-
ist hlöðuna, og Ijósið féll á sleðann,
sem reis upp við hlöðuvegginn. Þá
gat hann ekki betur séð en maður
stæði hjá sleðanum. Hann var þó
ekki alveg viss um þetta, en þegar
hann lýsti betur, sá hann ekkert.
Nokkrum dögum síðar átti hann
aftur ferð út að hlöðunni. Það var
að kvöldi sem fyrra skiptið, og nú
brá svo við, að hann sá aftur mann
standa hjá sleðanum, og nú svo
greinilega, að honum þótti sem
ekki væri um að villast. Hann þóttist
allt í einu sjá mann, sem væri að
fást við sleðann með skrúfjárn í
hendi og væri að skrúfa járnin und-
an sleðanum. Bóndi þóttist heldur
ekki sjá betur, en þetta væri selj-
andinn frá Narvik.
Bónda varð ekki um sel og sneri
hið skjótasta aftur heim til bæjar
titrandi á beinum. Hið eina, sem
hann gat sagt, er hann kom heim,
var þetta: „Sendið peningana, sem
eftir stóðu af kaupverði sleðans,
þegar til ættingja seljandans í
Narvik".
Bóndi lá sjúkur nokkra daga, en
þegar búið var að senda pening-
ana og kvittun hafði borist fyrir
greiðslunni, hresstist hann aftur.
Nokkru síðar sagði hann: „Seljand-
inn var auðvitað kominn til að
sækja greiðslu sína. Og ef hann
hefði ekki fengið hana, mundi hann
vafalaust hafa gengið aftur lengi og
skrúfað allan sleðann sundur".
42