Æskan - 01.11.1984, Qupperneq 61

Mamma kom í búö með son sinn
fjögurra ára gamlan. Kaupmaður
tók þeim vel og bauð litla snáðan-
um að fá sér brjóstsykur. En það
var eins og hann þyrði það ekki.
- Þykir þér ekki góður brjóstsyk-
ur? spurði kaupmaður.
- Jú, sagði drengurinn.
Þá tók kaupmaður hnefafylli sína
af brjóstsykri og rétti honum, en
drengurinn rétti fram húfuna sína til
þess að kaupmaður léti brjóstsyk-
urinn í hann.
Á eftir spurði mamma hvers
vegna hann þáði ekki brjóst-
sykurinn, þegar honum var boðinn
hann fyrst.
- Vegna þess að hann hefir
stærri lúkur en ég, sagði strákur. -
Það er oft erfitt að svara spurn-
ingum barna, eins og t. d. þegar
Jóna spurði:
- Mamma, hvar er myrkrið á
daginn?
Anna, fjögurra ára, og Lóa sex
ára, voru að tala um hjónaband og
barneignir og Lóa spurði Önnu
hvað hún ætlaði að eiga mörg börn
þegar hún væri orðin stór.
- Hvernig á ég að vita það?
* 4 4 JL 4 >L 4

Nokkur tími leið. Þá kom Bang
inn í bílgeymsluna, og bláklæddur
maður með honum. Þeirtóku bílinn
niður af kubbunum.
Bílnum þótti það indælt að
standa aftur á sementssteypugólf-
inu. Svo var það hressandi að fá
lofti dælt í hjólbarðana.
Bláklæddi maðurinn hafði bíl,
sem dró litla bílinn. Átti hann að
fara til viðgerðar á verkstæði
mannsins.
Er bíllinn kom á verkstæðið var
hann skoðaður í krók og kring. Það
var gott að fá gufustrokkinn bor-
aðan, og allt ryð verkað úr
leiðslum. Legurnar voru smurðar
með feitri olíu, slöngur athugaðar,
sætin ryksogin, rúðurnar hreinsað-
ar o.fl. Svo var farið með bílinn að
bensíndælunni og dælt í hann þrjá-
tíu lítrum af bensíni.
Klukk, klukk, kvað við þegar
bensínið rann niður í geyminn. Það
líktist því að bíllinn væri að hlæja af
ánægju.
Bang kom og sótti hann og ók
honum heim. Hann beygði upp að
aðaldyrunum, og öll fjölskyldan
kom út og fór inn í bílinn.
Hundur nágrannans stóð úti á
veginum þegar bíllinn rann af stað.
Hundurinn þaut fram fyrir
vatnskassann og gelti vov, vov-
vov-vov. Það líktist því sem hann
væri að hrópa húrra fyrir bílnum.
Finnst ykkur ekki gaman að því
að aka aftur í litla Austininum?"
sagði Bang.
„Ákaflega gaman,“ svöruðu
börnin og hoppuðu á sætunum af
ánægju.
„Indælt,“ hugsaði Austin bíllinn.
„Hefði ég ekki verið hafður inni í
fimm ár, mundi ég ekki hafa skilið
hve ánægjulegt frelsið er.“
Á þessu má sjá, að ekkert er svo
illt, að ekki sé eitthvað á því hægt
að læra.
sagði Anna. - Ég kann ekki að
telja.
Sigga var ekki nema fjögurra
ára. Þetta var um sumar og hún
heimtaði að fá að ganga berfætt
úti. Pabbi aftók það.
„Hún Stína fær að ganga ber-
fætt“, sagði Sigga.
„Heldurðu að þú þurfir að herma
allt eftir henni Stínu?“ sagði pabbi.
„Ef Stína berði sig í framan, held-
urðu að þú mundir gera það líka?“
„Nei“.
„Hvers vegna viltu þá herma það
eftir henni að ganga berfætt?“
( þessu kom Stína berfætt og
Sigga rauk í hana og sagði:
„Sigga langar þig ekki til að
steypa þér í tjörnina?"
„Nei“.
„En langar þig til þess að berja
þig í framan?"
„Nei“.
„Hvers vegna gengurðu þá
berfætt?"
Þrjú systkini og kennslukona
þeirra fóru einu sinni í skemmtiferð
á hjólum. En kennslukonan var
óvön á hjóli og í brekku nokkurri
missti hún vald á hjólinu, steyptist
af því og rotaðist. Nú vildi svo vel til
að bíl bar þar að og hann tók
kennslukonuna og fór með hana til
spítalans.
Þegar börnin komu heim, voru
þau spurð hvað þau myndu hafa
gert, ef bíllinn hefði ekki komið. Það
elsta kvaðst myndi hafa hjólað þeg-
ar í stað til læknis. Það næst elsta
kvaðst mundu hafa hjólað heim til
að segja frá slysinu. Hið yngra vildi
ekki vera minna en hin og sagði:
Ég hefði setið kyrr hjá skrokkn-
um.
Óli litli: - Frændi, veistu það að
hundarnir vita miklu meira en
mennirnir?
Frændi: - Nei, hvernig stendurá
því?
Óli: - Hundarnir vita allt sem við
segjum, en við vitum ekki hvað
hundarnir segja.
61