Æskan - 01.11.1984, Síða 79

Lappi
Hann var svartur með hvíta
bringu og lappir. Hann var allra
besti hundur að öllu leyti, geðgóður
og þægur er hann eltist, en mesti
ærslabelgur á meðan hann var
hvolpur. Fljótt urðu þeir vinir hann
og kötturinn. Lappi tók snemma
upp á því að koma með dallinn sinn
inn í fjós þegar verið var að mjólka
og lét ég þá sopa í dallinn hans.
Aldrei fór hann að lepja fyrr en kisi
var búinn að lepja eins og hann
hafði lyst á, en það var betra fyrir
hænsnin að koma ekki nærri því
honum var ekkert um þau gefið, en
ef ég lét í dallinn eitthvað sem hann
vildi ekki, fór hann með það út á
rúst og setti dallinn fyrir hænsnin,
þá máttu þau éta. Þegar hann var
hvolpur fór hann með mér að hýa
féð, ég þurfti að taka eina kind sem
átti að vera í öðru húsi, en þegar ég
var búin að ná henni var puti búinn
að reka allt féð út úr tveimur króm
og hamaðist í bæjarrollu sem stóð
framan í honum og lét hann óspart
kenna á því að hún var með horn,
svo ég tók seppa litla og hafði hann
undir hendinni á meðan ég var að
ná fénu inn og loka húsinu. Hann
og kisi sváfu saman, en svo týndist
kisi. Lappi leitaði í skurðum og lækj-
um og í brunninum. Eitt kvöld í Ijós-
askiptunum hvarf hann og vissum
við ekki hvað af honum varð en svo
þegar ég er að koma úr fjósinu
komu þeir báðir og sló Lappi í rass-
inn á kisa með löppinni svo að
hann hentist inn úr dyrunum. En
kisi lagðist út um vorið og sást ekki
allt sumarið, ég hélt að hann væri
dauður og fékk mér annan kött.
Hann var hálf tortrygginn við Lappa
og ygldi sig og hvæsti, en hann
kunni lagið á þessu gerpi, lagði
aðra framlöppina ofan á kisa litla
og sleikti hann í framan. Eftir það
voru þeir vinir og sváfu og átu sam-
an á meðan þeir lifðu báðir. Seinna
um haustið bar svo til, er ég var að
fara út í fjós og kisi litli varð mér
samferða út á hlað, þá kom Lappi
hlaupandi og sneri kettlingnum við
og rak hann inn aftur. Ég sá þá
gríðarlega stóran kött sem sat undir
fjósveggnum. Þar var þá kisi kom-
inn stór og feitur og svo grimmur að
ég var hrædd við hann og lét því
farga honum. Lappi hafði þekkt
sinn gamla vin og þorði ekki að láta
kettina hittast því sá gamli hefði
verið vis með að gera út af við
Grilla litla og var því best að þeir
sæjust ekki. Lappi var tryggur og
fylgispakur við okkur nema ef hann
sá að við vorum komin í sparifötin,
þá fór hann inn og lagðist í bælið
sitt. Eitt sinn fór Stebbi bróðir minn
til næsta bæjar á skíðum og Lappa
langaði með honum en sneri aftur
því vont var að fara og mikill snjór
og kalt. Vildi Stebbi ekki hafa þig
með núna, sagði ég, þá saug hann
upp í nefið og snökti og þurrkaði
sér um augun með loppunum.
Hann lék sér oftar við strákana sem
voru hjá okkur, iofaði þeim að láta
sig í poka, hvað þá annað, en ef
haninn fór að gala reif hann sig
lausan og þaut til að reka hanann
burt. Einu sinni sleit hann aðra
löngu fjöðrina úr stélinu á hana-
greyinu. Oft reyndu strákarnir að
siga honum á kálfinn eða bæjar-
KLIPPIMYNDIR í
VINNUBOKINA
Athugaðu vel þessa mynd.
Það er auðvelt að klippa fugla-
myndirnar, en þær eru fallegar
og þú getur, með því að æfa þig
dálítið, gert mjög skemmtilega
síðu í náttúrufræðivinnubókina
þína. Skreytingin færi vel við
kaflann um farfuglana.
Best fer á því að nota svartan
pappír, en sé hann ekki tiltækur
má lita hvíta örk með svörtu
bleki eða vatnslitum.
Reyndu að gera fleiri klippi-
myndir. „Verður þeim list sem
leikur,“ segir gamall málsháttur.
lömbin án árangurs, en hann þekkti
þau og vissi að þau áttu að vera í
túninu og eins var um stóru hrút-
ana. Þeir voru friðhelgir, en ef
komu rollur í túnið sem hann vissi
að áttu að vera utan túns þá var
hann ekki lengi að reka þær burtu.
Einu sinni höfðu þeir bræður mínir
verið að gera við girðingu og annar
lagði frá sér vettlinga og gleymdi
þeim. Þegar þeir komu heim að
hliði tóku þeir eftir að Lappi var ekki
með þeim og skildu ekkert í þessu.
Það hafði aldrei komið fyrir að hann
yfirgæfi þá eða yrði eftir, en í því bili
kom hann þjótandi meö annan
vettlinginn í kjaftinum, rétti Bjössa
hann og hljóp svo til baka og sótti
hinn og fékk klapp og hrós fyrir
dugnaðinn. Við systir mín fórum
einu sinni út á eyrarnar í Jöklu
(Jökulsá á Dal) til að leita að máfs-
eggjum en fundum ekki neitt, þá
kom Lappi allt í einu með egg í
kjaftinum og hafði borið það svo
varlega að það sást varla rispa á
skurninu. Hann lagði eggið við fæt-
ur mína og fór svo til baka að sækja
meira. Þau voru þrjú sem hann
hafði fundið.
Svava Jónsdóttir
frá Hrærekslæk
Eiríksstöðum II.
79