Æskan - 01.11.1984, Qupperneq 87

| Rottusaga |
Fjórar rottur bjuggu í kálgarðs-
vegg nokkuð frá bænum. Það voru
mamma, pabbi og Patti og Písl.
Þau fóru út að garðinn til að leita
sér matar og fundu rófur og alls
konar kál sem þeim þótti gott. En
svo kom það fyrir einn dag, að rott-
urnar höfðu farið lengra en þær
voru vanar. Þær voru að bisa við
stóra gulrót er Pína heyrði eitthvert
hljóð sem hún hafði aldrei heyrt
áður. Hún hlustaði og fannst það
fallegt og ætlaði að fara að forvitn-
ast um hvaða hljóð þetta væri. Þá
kom rottumamma hlaupandi og
sagði „Nú er illt í efni, pabbi ykkar
sefur heima, og óhræsis kötturinn
er kominn hingað og við komumst
ekki í holuna okkar.“ „Hvernig er
þessi köttur, mig langar til að sjá
hann,“ sagði Patti. „Ó hann er það
versta sem til er, ef hann nær í
okkur étur hann okkur öll,“ sagði
rottumamma. „Ég er nú ekki
smeykur við einn kött, hann má nú
vara sig,“ sagði Patti, svo hljóp
hann heim á leið.
Rottupabbi svaf heima í holunni
sinni og vaknaði við eitthvert hljóð
sem hann kannaðist ekki við. „Er
einhver þarna,“ kallaði hann. „Já
vinur," var sagt úti. „Hver ert þú,“
sagði rottupabbi, hljóp til dyra en
um leið læsti kötturinn klónum í
hann og dró hann til sín og beit
hann til bana. Kisi ætlaði að fara að
gæða sér á rottunni en þá heyrði
hann skrjáfa í grasi rétt hjá sér og
sá að lítil rotta kom hlaupandi. Það
var Patti. „Hver ert þú,“ sagði hann
„Komdu nær svo ég geti hvíslað því
að þér, það er leyndarmál.“ Patti
læddist nú nær og kisi gerði sig
eins vingjarnlegan og hann gat
þangað til rottan var komin í gott
færi þá stökk hann á Patta og át
hann með það sama. Namm,
namm, en sá indælis matur, sagði
kisi og sleikti út um. Þá sá hann
hvar stærðar rotta var að nálgast
Skrítin reiknings-
þraut
Ég hitti hérna um daginn sniðug-
an strák og hann kenndi mér
reikningsþraut, sem mér þótti svo
skrítin, að ég get ekki stillt mig um
að kenna ykkur hana líka. Hérna
kemur hún:
Fáið kunningja ykkar blað og
blýant og setjist svo niður og snúið
að honum bakinu og biðjið hann
svo að hugsa sér tvær tölur, aðra
hærri en 1 og lægri en 100 og hina
hærri en 1 og lægri en 10. Hérna á
myndinni látum við hann hugsa
sér, að önnur talan sé 42 og hin 9.
Og takið þið nú eftir:
Látið hann fyrst margfalda stærri
töluna með 2 og skrifa útkomuna -
vitanlega án þess að segja ykkur
útkomuna. Látið hann svo leggja 5
við útkomuna og margfalda summ-
una með 50. Nú hlýtur hann að fá
nokkuð stóra útkomu, en svo biðjið
þið hann að leggja við hana lægri
töluna, sem hann hefur hugsað
sér. Þegar hann hefur gert þetta
biðjið þið hann um að draga frá
þessu dagatöluna í venjulegu ári,
365 og segja þér útkomuna, og nú
átt þú að geta sagt honum, hvaða
tvær tölur það voru, sem hann
hugsaði sér. Ég efast ekki um, að
hann verði vantrúaður á, að þú get-
ir þetta, en vandinn er ekki annar
fyrir þig en sá, að leggja 115 við
töluna, sem.hann nefndi - vonandi
getur þú gert þetta í huganum. Þá
færðu útkomu, sem skrifuð er með
fjórum tölustöfum og þriðji stafurinn
í röðinni er 0. Og enn þá merkilegra
er það, að tveir fyrstu stafirnir í
tölunni eru hærri talan, sem hann
hugsaði sér, en aftasti stafurinn er
lægri talan. Það stendur á sama
hvaða tala það er, sem hann hefur
hugsað sér, ef aðeins önnur er á
milli 1 og 100 og hin á milli 1 og 10.
Tölurnar koma alltaf út eins og áður
er sagt, bara ef rétt er reiknað!
Reyndu það og sjáðu til að það er
rétt.
holuna. Hann brá við hart og stökk
fyrir holumunnann. Rottan réðist á
hann og beit í aðra framlöppina á
kisa svo að blæddi úr, en kisi hafði
hina löppina lausa og krækti klón-
um í rottuna og dró hana til sín og
beit af henni hausinn. Um leið sá
hann að lítil rotta skaust inn í hol-
una og hvarf. „Æ, þetta var nú
verra,“ sagði kisi „en þetta var nú
bara smápísl sem ekki getur séð
um sig sjálf. Hún kemur út þegar
hún er orðin svöng þá næ ég
henni," með það fór hann að
snæða vel ánægður með dags-
verkið. En þar reiknaði kisi skakkt.
Nokkrum dögum seinna var hann
að snúast úti í garði, veiða flugur og
fiðrildi, þá kom hann auga á litlu
rottuna sem skaust inn í holuna
þegar hann náði í hinar þrjár. Hann
hóf sig á loft og stökk og kom niður
í moldarhrúgu. Það heyrðist smell-
ur og kisi fann til í löppinni, hún var
föst og hann gat ekki hreyft sig. Þá
kom litla Pína og sagði: „Þetta var
gott á þig, þú nærð mér ekki því að
þú varst svo gráðugur og gættir þín
ekki og lentir í minkagildrunni sem
hann Dóri lét þarna í gær. Þú ert sá
versti vargur sem til er, ég er fegin
að þú skulir vera fastur og þarna
máttu dúsa þangað til Dóri fer að
vitja um gildruna í kvöld, vertu nú
sæll og láttu þér ekki leiðast, ég er
að fara út í skóg til afa og ömmu.
Mig sérðu ekki oftar, þú ást foreldra
mína og bróður.“ Svo hljóp hún
burt og hvarf en kisi sat í gildrunni
til kvölds. Þá kom Dóri og losaði
hann, þá var löppin svo bólgin að
hann varð að lúra á svæfli í marga
daga og éta mjólk og fisk það sem
hann átti eftir ólifað.
Svava Jónsdóttir
frá Hrærekslæk.
87