Valsblaðið - 24.12.1967, Blaðsíða 3

* ?9G
(U
¥ALU R
JÓLIN 1967 26. TÖLUBLAÐ
ÚTGEFANDI: Knattspyrnuíélagið VALUR. Félagsheimili, íþröttahús og leikvellir að Hlíðarenda við Laufásveg. RITSTJÓRN: Einar
Björnsson, Frímann Helgason og Gunnar Vagnsson. Auglýsin garitstjóri: Friðjón Guðbjörnsson. Prentað í ísafoldarprentsmiðju hf.
Jólin minna á hið æSsta takmark, fullkomnun, feg-
urS og vöxt, þroska mannlífs á jörSu, eins og hann
getur orSiS mestur.
FœSing barns felur í sér æSstu óskir foreldra. Og
jafnframt hina undursamlegu spurningu frá tíma
hinna fyrstu jóla: „HvaS mun barn þetta verSa?“
Og jólastjarnan, leiSarljós vitringanna var þá strax
og er enn tákniS á þroskabraut mannkyns, hvers ein-
staklings og hverrar þjóSar.
Og enginn hefur bent þar hœrra né gefiS stærri
tækifœri en jólabarniS sjálft, jötubarniS, sem gerir
jólin aS hátíS barnanna, hátíS óska og gjafa.
Himinn og jörS mœtast þar andlega talaS viS vöggu
og framabraut hvers barns.
Og jólastjarnan brosir blítt
og breiSir geisla um jörS.
Hún kveikir Ijós í hjörtum hlýtt
og heldur englavörS.
Þannig hafa jólin alltaf vakaS meS Ijósi og vonum
yfir velferS mannkyns í nær tvö þúsund ár. Þau
hvísla gegnum klukknahljóminn og stormþytinn:
„Sjá nú hækkar sólin sinn gang og gefur nýtt vor,
nýja fullkomnun, nýja sigra. LátiS skuggana liggja
aS baki, hverfa fyrir Ijósi og sólskini vona og kraftar
hinnar eilífu œsku“.
Og íþróttaœskan er bjartasta von hverrar kynslóS-
ar. Og alltaf kemst hún lengra og lengra, ef hún er
sjálfri sér trú. ÞaS sanna ný og ný met á svo aS
segja öllum sviSum.
En vita þarf æskan um leiS, áS ekki eru metin ein-
hlít og eini vinningurinn, heldur sá alhliSa þroski, sú
fullkomnun handa fjöldanum, sem vinnst viS drengi-
Jega keppni, stöSugar œfingar og alla þá sjálfsafneit-
v,i. reglusemi, hófsemi og hollan metndS, sem til
þess þarf aS vera frábær íþróttamaSur.
Og þar er gott aS minnast þess álits, sem höfund-
ar kristins dóms höfSu á framsœkni œskunnar, hæfi-
leikum hennar og snilli.
„ÞiS eruS Ijós heimsins“, sagSi jólabarniS siSar viS
sína lœrisveina, sem áttu áS œfa sig í áS þola allt og
sigrast á hverri þolraun.
Og Páll postuli líkir sjálfum sér og þeim, sem hann
ætlar stœrstan Jdut á vegum fullkomnunar viS hnefa-
leikamann sem engin vindhögg slœr, hlauparann
sem kemur fyrstur í mark, og segir: „Ég leik líkama
minn hart, eins og íþróttamáSur, sem er bindindis-
samur í öllu, til þess aS hljóta ófölnanlegan sigur-
krans“.
Jjannig bendir hann til þess, sem hverjum íþrótta-
manni er nauSsynlegast til fullkomnunar og sigra:
Sjálfstjórn og bindindi.
Án hinna fornu dyggSa kristins dóms: REGLU-
LANDS80KASAFN
271281
ÍSLANDS