Valsblaðið - 24.12.1967, Side 24

22
VALSBLAÐIÐ
Fótboltafélagið „Skjöldur“ úr „Skuggahverfinu“, sem lék sér og lifði á árunum
1917—’18, en þá munu 8—9 þeirra hafa gengið í Val, og nokkrir þeirra voru með að
vinna fyrsta mótið, og hefur því þetta strákafélag komið nokkuð við sögu Vals.
Á myndinni eru: Fremsta röð: Isleifur ísleifsson, Marino Erlendsson, Þorkell
Gíslason. Önnur röð: Magnús Guðmundsson, Markús Helgason og Bjarni Pálsson.
Þriðja röð. Aðalsteinn Guðmundsson, Bergþór Pálsson, Árni Pálsson, Hannes Páls-
son og Árni Guðmundsson.
bæjarhverfum Reykjavíkur á ár-
unum eftir fyrri heimsstyrjöldina.
Flestir drengir voru frá og fyrir
fermingaraldur í einhverju slíku
félagi í sínu hverfi, og hefur Jón
Sigurðsson, borgarlæknir o.fl. lýst
starfsemi slíkra hverfisfélaga á
skemmtilegan hátt í Valsblöðum. Á
þeim árum var mikið af óbyggðum
svæðum í Reykjavík og kröfur
knattspyrnudrengj anna frumstæð-
ar hvað snerti æfingasvæði, enda
varð stærð hinna herteknu svæða,
sem oft varð að yfirgefa með litl-
um fyrirvara, að ráða stærð fót-
boltavallarins. Til að fylla æfinga-
lið var notast við þá reglu, að
„margur er knár þótt hann sé
smár,“ og tóku þátt í leikjunum
drengir af ýmsum aldri.
I Skuggahverfinu voru á þeim
árum stofnuð tvö slík félög. I öðru
voru drengir af svæðinu frá Lind-
argötu vestanverðri að Vatnsstíg.
Stóðu bræður mínir ásamt Aðal-
steini Guðmundssyni að því félagi
og Marino Erlendsson, hinn snjalli
markvörður Vals, sem nú er látinn.
Nafn félags okkar var „Skjöldur,“
en hitt félagið, sem í voru drengir
úr eystri hluta Skuggahverfisins
hét „Þór.“ Forustudrengir þess
félags voru Kaupangsbræður, þeir
Stefán og Gísli Pálssynir, og Ei-
ríkur Jónsson og fleiri síðar lands-
þekktir knattspyrnumenn.
Æfingasvæði okkar Skjaldar-
drengja var oft á Arnarhólstúninu
neðan við Safnhúsið, þar sem nú
er Arnarhvoll og Ingólfsstræti, eða
í þá daga túnin kringum Sölvhól,
sem var þar sem nú er hús SÍS við
Sölvhólsgötu.
Þegar stungið var upp á því við
mig að rifja upp fyrstu kappleiki,
sem ég lék með yngri deild Vals
og tók þátt í, þótti mér ráðlegt að
snúa mér til vinar míns Aðalsteins
Guðmundssonar, afgreiðslustjóra
hjá Olíuverzlun Islands, og það
kom í ljós að báðir höfðu ánægju-
legar endurminningar frá fótbolta-
kappleikjum Reykjavíkuræskunn-
ar fyrir hálfri öld. Við Aðalsteinn
vorum óskiljanlegir vinir frá 8—
16 ára aldurs, vináttan hefur hald-
izt, enda er hún óháð veraldar-
vafstri, en leiðir skildust vegna
áratuga sjómennsku minnar. Eng-
inn viðburður í æskuleikjum okkar
fór fram, sem við vorum ekki báðir
þátttakendur í. Það var því auð-
velt að rifja upp marga skemmti-
lega atburði, þótt þeirra verði ekki
getið hér nema að litlu leyti.
Kappleikur á Kóngsmel
fyrir 50 árum.
Hverfisfélögin héldu kappleiki
eftir því sem við varð komið. Sá
kappleikur sem okkur er minnis-
stæðastur frá þeim tíma, var milli
félags okkar „Skjaldar" og Efri-
Lindargötufélagsins, eins og við
kölluðum það, en það var félag
Kaupangsbræðra og drengja af
Bjarnaborgarsvæðinu.Ef við mun-
um rétt, hét það Fótboltafélagið
„Þór.“ Kappleikurinn var vel und-
irbúinn af beggja hálfu, með æf-
ingum, einnig komum við okkur
saman um kaup á verðlaunabikar,
sem báðir aðilar söfnuðu fé til og
var hann keyptur hjá Jóni Her-
mannssyni, og ef ég man rétt kost-
aði gripurinn 15 eða 20 krónur.
Þetta var ekki lítil fjárhæð fyrir
þennan aldursflokk í þá daga. Bik-
arinn var á fæti, með tveimur höld-
um, sennilega hefur hann verið úr
silfurpletti. Á hann voru grafin
nöfn beggja félaganna.
Fyrir kappleikinn fórum við
uppá Kóngsmel, hreinsuðum völl-
inn, mældum og merktum. Við
komum okkur einnig saman um
línuverði og dómara, því miður
munum við ekki hver hann var, en
hann mun hafa verið eldri en við
keppendurnir, og unnið starf sitt
þannig að enginn ágreiningur var
um úrslit. Stefán Ólafsson (ágæt-
ur markvörður í Val á þeim tíma)
var dómari í einhverjumkappleikj-
um okkar á þeim tíma og því ekki
ótrúlegt að hann hafi verið dómari
í umrætt skipti. Sannast hér sem
oft áður að vel unnin störf falla
frekar í gleymsku en þau sem orka
tvímælis.
Umræddur kappleikur milli
Skjaldar og Þórs, var háður á
Kóngsmel eins og fyrr segir, en
hann var á toppi Öskjuhlíðar, þar
sem nú eru hitavatnsgeymarnir, en
þar var þá sléttur ógróinn melur,
sem oft var notaður til fótbolta-
leikja. Er okkur minnisstæður elt-
ingarleikurinn við boltann, ef hann
fékk duglegt spark, í ranga átt, og
skoppaði niður brekkurnar, en það