Valsblaðið - 24.12.1967, Síða 36

34
VALSBLAÐIÐ
stigum, og varð því að fara fram
aukaleikur.
Þeim leik lauk með sigri KR
8:2, og þar höfðum við brotið af
okkur ,,álagahlekkina“ og minni-
máttarkenndina gagnvart Fram.
„Getum unnið — skulum vinna,
bara mennskir menn“.
Aldrei gleymi ég þegar ég var
valinn til að leika við norska liðið
Djerv, sem hingað kom 1926, þá
aðeins 18 ára gamall. Aðeins tvö
lið höfðu áður komið til Islands, og
þótti okkar knattspyrna ekki á
marga fiska í samanburði við þá,
sem þessi lið sýndu. Var þetta stór-
viðburður í knattspyrnulífinu hér,
og var mikið um hana rætt og rit-
að. Haldnir voru fundir í Iðnó með
starfandi knattspyrnumönnum til
að ræða málið og herða þá upp í
viðureiginni við frændur vora
Norðmenn. Voru þar margir, sem
fluttu þar eldheitar hvatningar-
ræður til okkar. Ég gleymi aldrei
þeim orðum úr ræðu Erlendar ó.
Péturssonar, þar sem hann sagði:
„Við getum unnið þá, þetta eru
bara mennskir menn!“ Fyrir þessu
var klappað lengi, svo að undir tók
í Iðnó, og þótti hraustlega mælt!
Síðan var valið lið og var það
þannig skipað, ef ég man rétt:
Sigurjón Pétursson, KR; Pétur
Sigurðsson, Fram; Sigurður Hall-
dórsson, KR; Daníel Stefánsson,
KR; Tryggvi Magnússon, Fram;
Einar Baldvin, Víkingi; Osvald
Knudsen, Fram; Helgi Eiríksson,
Víkingi; Þorsteinn Einarsson, KR;
Gísli Pálsson, Fram og Eiríkur
Jónsson, Fram.
Mér er minnisstætt þegar úrvai-
ið fékk vítaspyrnu á Djerv,
Tryggvi Magnússon, fyrirliðinn,
fer þess á leit við Pétur að taka
spyrnuna, en hann færist undan,
og einnig þeir Gísli og Helgi, þá
snýr hann sér að mér og spyr mig
hvort ég vilji taka hana. Mér þótti
leitt að segja nei, ég hafði oft tek-
ið vítaspyrnur, og æft þessa spymu
sérstaklega, og verið heppinn, svo
ég féllst á það. í þá daga mátti
markmaður hreyfa sig á marklín-
unni, og þar hoppaði hann og ham-
aðist, þegar ég hljóp að knettinum
til að spyrna. Ég hafði heppnina
með mér og skoraði.
Því má bæta hér við að ég hef
alltaf verið heppinn með víta-
spyrnur þær sem ég hef tekið, sem
eru orðnar margar, hve margar
veit ég ekki, en ég man þó að ég
hef skorað úr þeim öllum nema
einni, sem fór í stöngina og hrökk
knötturinn til Gísla vinar míns,
sem skoraði!
Það var Guðmundur Ólafsson,
sem undirbjó lið þetta og æfði. Var
æft í leikfimissal Miðbæjarskólans,
sem þá var eina fimleikahúsið hér,
sem tök voru á. Orð Erlendar rætt-
ust, því við unnum leikinn 2:0.
Syrtir í álinn.
Næstu árin eru nær óslitin sig-
urganga KR á knattspyrnuvellin-
um, við unnum næstum öll mót í
meistaraflokki (1. fl. þá) á þess-
um árum, en þá er það að við veitt-
um athygli ungum samhentum
piltum í Val, sem eru farnir að
stöðva sigurgöngu annars flokks
við og við, segir Þorsteinn og bros-
ir.
Hvenær urðuð þið fyrst varir við
það að Valur væri alvarlega að
ógna veldi ykkar?
Þorsteinn dregur fram nokkurs-
konar dagbók þar sem skráð eru
úrslit leikja og móta frá þessum
tíma, og heldur svo áfram: Seint á
árinu 1927 vinnur annar flokkur
Vals mót, og þeir vinna mót bæði
1928 og 1929. Þetta gaf til kynna
hvað var að gerast. Sagan var að
endurtaka sig. Á sama hátt og ung-
ir KR-ingar ógnuðu hinum sterku
Frömurum á sínum tíma voru nú
að koma fram ungir Valsmenn,
sem ógnuðu sigurgöngu KR.
Það er líka greinilegt að 1929 er
meistaraflokkur Vals að eflast og
að þeir eru þegar orðnir hættuleg-
ir fyrir okkur, þó við vinnum þá
3:1.
Hvað var þér og ykkur KR-ing-
um í hug áður en úrslitaleikurinn
1930 fór fram?
Mér er alltaf minnisstætt það
sem Guðmundur Ólafsson sagði
við okkur áður en við fórum út á
völlinn í þann leik. Hann sagði:
„Þið skuluð athuga það drengir
mínir, að það eru engir skussar
sem þið eigið að leika við í dag.“
Hvað mig snertir persónulega, var
mér ljóst að í þessum leik gæti allt
skeð. Eg hafði fylgzt með þessurn
piltum í langan tíma, og svo voru
það úrslitin í mótinu, fram að úr-
slitaleiknum, sem fullvissuðu mig
um það, að ekkert var öruggt, þótt
ég vonaði það bezta, og að okkur
tækist að sigra. Og Steini tekur
fram bók sína og les úrslit leikj-
anna í Islandsmótinu, sem voru:
KR—KV 4:2
Valur—Víkingur 5:0
V íkingur—Fr am 1:1
Valur—KV 3:1
KR—Víkingur 4:0
KV—Fram 5:1
KV—Víkingur 3:2
Valur—Fram 8:0
KR—Fram 5:0
Valur—KR 2:1
Ef þú athugar þessi úrslit, held-
ur Steini áfram, bendir allt til þess
að hér verði um jafna keppni að
ræða, og Val þó heldur í vil.
Það fór líka svo að Valur vann,
og ég skal fúslega viðurkenna að
maður var svolítið súr í sinni eftir
alla velgengnina undanfarin ár.
Auðvitað varð maður að sætta
sig við þetta, en að hinu leytinu
var þetta líka til að herða okkur
upp, til hefnda. Við vorum ekki
sérlega upplitsdjarfir fyrstu dag-
ana, en réttum fljótlega úr okkur.
Svipað hefur sjálfsagt verið um
eldheita KR-unnendur, en allt
jafnaði þetta sig, og eftir á sam-
gladdist ég þessum efnilegu Vals-
mönnum, minnugur sigursins yfir
Fram á sínum tíma.
Ég vil taka það fram að KR-liðið
fór ekki sigurvisst út á völlinn í
þetta sinn. Ég lærði það snemma
að fara ekki of sigurviss til leiks,
við vorum eitt sinn nærri farnir
illa á því. Það er líka svo að oft
þegar maður ætlar að gera mikið
í leik, og skora mörg mörk, að allt
misheppnast, og maður verður
miður sín. Hitt er svo annað mál
að það var æði ríkt í mér og félög-
um mínum að berjast til sigurs, og
gefa ekki eftir fyrr en í fulla hnef-
ana.
Hverjir eru þér minnisstæðastir
af Valsmönnum frá þínum tíma?
Satt að segja er mér liðið í heild
mjög minnisstætt, og það merki-