Valsblaðið - 24.12.1967, Side 60

58
VALSBLAÐIÐ
U rituni ár. ^jJ-ri&rihó ^J-ri&rib
'ááonur
land. Áður en stigið var upp í
„bussinn" kvöddum við Mr. White-
horn, starfsmann F. A. og þökk-
uðum honum alla fyrirgreiðsluna,
sem var með ágætum. Leiðin til
Bishop Auchland er mjög löng og
komum við ekki þangað fyrr en
kl. 11 um kvöldið. Þar var mjög
myndarlega tekið á móti okkur.
Eftir ágætan kvöldverð var okkur
skipt niður á herbergin. Heldur
var orðið áliðið morguns, þegar
risið var úr rekkju næsta dag.
Ferðin daginn áður var all erfið
og var þreytan farin að sitja í
mönnum. Leikurinn við Bishop
Auchland fór fram síðdegis og
sigruðu heimamenn með 8:1. Leik-
urinn var dálítið vonbrigði fyrir
okkur, en ekki þýðir að fárast um
slíkt. Lið Bishop Auchland er mjög
sterkt og vel þekkt um allt Eng-
land. Þeir eru „Amatör“ sigurveg-
arar og hafa átt marga menn í
ensku „Amatör“-landsliðinu og nú
eru 5 þeirra í því. Dálítið fannst
okkur það einkennilegt, að dómar-
inn, sem er „international“ dóm-
ari, skyldi ekki reynast betri.
Margt var um áhorfendur, ca. 7
þús. og ríkti eins konar Akranes-
andi meðal íbúanna. Þeir sem léku
voru:
Björgvin H.
Árni Magnús
Einar
Stefán Páll
Gunnar Hilmar Björgvin
Ægir Sigurður
Björgvin Dan. skoraði mark
okkar. Um kvöldið var okkur boð-
ið á dansleik. Daginn eftir, 7.
sept., notuðu menn til þess að
skoða sig um í bænum. Bishop
Auchland er snotur bær og ekki
var annað að sjá en að piltunum
þætti stúlkurnar í snotrara lagi.
8. sept. var farið til Newcastle og
sáum við þar leik milli Newcastle
United og Manchester United.
Leikurinn var mjög skemmtilegur,
enda áttust þarna við mjög fræg
lið, Leiknum lyktaði með jafntefli
1:1. Um kvöldið, sem var laugar-
dagskvöld, fóru flestir á ball. Bald-
ur Jónsson, vallarvörður, fór með
lest til Glasgow, en hann ætlaði
yfir til Danmerkur og ætlaði síðan
Sr. Friðrik Friðriksson.
EG get ekki gengið framhjá einu
stóru atriði í sögu þessa vetrar,
sem var svo grundvallandi fyrir
framtíð mína. Það atriði var Góð-
templarastúkan Verðandi. — Regl-
an var þá ung hér á landi og átti
við margan misskilning að stríða
að skoða velli og kynna ,sér rekstur
þeirra á Norðurlöndum.
Um dvöl okkar í Bishop Auch-
land mætti skrifa langt mál, en
allir samningar við Bretann stóð-
ust mjög vel og kostaði dvöl okkar
þar ekki neitt. Þeir Hardisty og
Marshall, leikmenn frá B. A„ sem
komu hingað heim með brezka
landsliðinu og áttu mestan þátt í
því að gera ferðina til Bishop
Auchland að raunveruleika, eiga
hinar mestu þakkir skilið. Meðan
við dvöldum þarna, gerðu þeir allt,
sem þeir gátu til að gera okkur
dvölina þar sem skemmtilegasta.
Sunnudaginn 9. sept. lögðum við
af stað til Edinborgar og komum
þangað um kvöldið. Þegar búið var
að koma sér fyrir á hótelinu, var
farið út og borgin skoðuð. Daginn
eftir var Gullfoss kominn og fór-
og mikinn andróður. Eg hafði
heyrt um þessa hreyfingu norður
og hálflangaði til að kynnast
henni. En ég fann fljótt, er ég var
kominn í skóla (Latínuskólann),
að reglan átti lítinn byr í skólan-
um. Einstaka piltar voru þó komn-
ir í hana. — Flestir löstuðu hana.
Ég tók ávallt svari hennar, fyrst
aðeins til að vera á öðru máli en
hinir og fá efni í stælur. Eitt sinn
spurði Vilhelm Knudsen mig að
því í alvöru, hvort mig langaði til
að ganga í félagið og var ég held-
ur á því, en bjóst ekki við að geta
það peninganna vegna. Nokkrum
dögum seinna sagði Knudsen mér
að Indriði Einarsson, revisor, vildi
gjarnan finna mig, og fylgdi mér
á hans fund. Indriði hefir ávallt
verið Skagfirðingur með lífi og sál
og fannst mér mikið til að fá að
koma til skálds og Skagfirðings.
Ég var mjög hrifinn af Indriða og
fannst hann vera maður mjög
glæsilegur, eins og hann líka var.
Hann bauð mér að bera mig upp í
Verðanda og borga fyrir mig inn-
tökugjald. Ég þáði það, og næsta
þriðjudag átti ég að koma á fund.
um við með dót okkar um borð.
Þeir Hörður, Gunnar og Sigurður
Ólafsson urðu eftir í Edinborg og
flugu næsta dag heim frá Glas-
gow. Gullfoss lagði af stað heim
um 7 leytið. Mjög var glatt á hjalla
fyrsta kvöldið, en næsta dag, þeg-
ar komið var í Pentil, dofnaði yfir
flestum og héldu þeir sig að mestu
í kojunni. Þegar nálgaðist ísland
lægði veðrið og hresstust menn þá
brátt og gátu tekið þátt í skemmti-
legheitum síðasta kvöldið. Til
Reykjavíkur var komið að morgni
þess 13. sept. Hér var ferðin á
enda, þó með sanni megi segja, að
vel heppnaðar ferðir, sem þessar,
taka eiginlega aldrei enda. Menn
lifa þær upp aftur og aftur og er
það vissa að svo mun verða með
ferð meistaraflokks Vals til Þýzka-
lands og Englands sumarið 1956.