Valsblaðið - 24.12.1967, Side 69

VALSBLAÐIÐ
67
Guðmundur Valur Sigurðssoti:
liðnum dösum
Hart nær 30 ára gamalt Ijóð, um knattsjjyrnulcappleik
milli Vals og K.R. — á Melavellinum gamla.— En í þá daga
voru ungar blómarósir bæjarins eklci síöur spenntar fyrir fót-
bolta — en strálcarnir, — eins og reyndar Ijóói'ö segir til um, en
þaö er hér algjörlega óbreytt, á gulnuöum, gömlum blöðum.
Guðmundur Sigurðsson.
Þær stóðu saman hlið við hlið
og héldu sér í grindverkið,
tvær yngismeyjar — önnur liá
með augun himin blá,
en hin var eins og heiðarblóm
svo hýr á brá, með töfra-róm!
En mikil stundum mæðan var
og margt var skrafað hér og þar,
og stuna ein þar yfir fór
í einum miklum kór.
Því Frímann hafði frelsað oss. -
Hann fær að launum þeirra koss!
Hve háleit þeirra hugsun var,
hve hjartað sló í brjóstum þar.
Hve bjart var yfir báðum tveim
og brosið hlýtt hjá þeim.
— Og ef að fallegt samspil sást
þær sungu þá og hlógu af ást.
En sjáðu bara systir mín
hvað „sentringin" er viss og fín,
hve upphlaup þeirra eru hröð.
-----Ó! ertu ekki glöð!
— Nei, sástu nú hann Sigga minn,
hann settist fyrir kantmanninn.
Þær sungu af ást á leiksins list,
sú litla — hún hafði aldrei kysst.
en þarna sást hún svífa á mann,
og smella kossi á hann!
Já létt var þeim að lifa þá
er leikurinn gekk til og frá.
Og hrópin þeirra há og snjöll
heyrðust kringum allann völl,
og röddin þeirra hljómar hrein,
sem háværs fugls á grein:
— 0! heillavinur Hermann minn
hugsaðu vel um „senterinn“!
Hve hátt og skært þar hlógu þá
því hlægilegt var margt að sjá.
þeir hoppa upp á hlaupunum
og hendast kannske um!
Og Jóhannes til jarðar féll.
Ó! Jesús minn!, nú fékk hann skell!
En þó að detti einn og einn
er enginn þeirra á fætur seinn.
Því upphlaupið, nú allir sjá,
að ekki stöðvast má.
En hertu þig nú Hrólfur Ben
og haltu áfram að vera pen!!
Og stundum gekk það verr hjá Val,
þá var það sorglegt, þeirra tal
og taugar þeirra titruðu ögn
í tímabærri þögn.
— En ef að bjargað Grímar gat,
þá gláptu þær — og þar við sat!
Og heiðarblómið hló og söng
og horfði á spörkin stutt og löng,
já þvílíkt heilla „heiðarblóm"
með háan sópran-róm!
Já, gættu þín nú Gummi minn
það glampar á rauða kollinn þinn!