Muninn - 29.10.1987, Blaðsíða 6

busavígslan fram, sem verður
að teljast óvenju snemmt.
Þrátt fyrir að ekki væri langt
liðið á vetur var veðrið eins og
það gerist verst í janúar. Það
var kalt, hvasst og gekk á með
blindbyljum en fjórðubekk-
ingar létu það ekki aftra sér
frá því að vígja busana. At-
höfhin sjálf ætti að vera flest-
um menntskælingum í fersku
minni, andrúmsloftið er sér-
stakt og hamagangurinn
mikill.
Fjórðubekkingar voru reynd-
ar óvenju góðir við busana
vikuna fram að vígslunni
(enda nýkomnir frá Spáni og
vart búnir að ná sér eftir ferð-
ina frægu) en úr því var bætt
áður nefndan föstudag.
Snemma morguns voru busar
kallaðir á Sal þar sem skóla-
meistari vor sagði þeim eitt og
annað um leyndardóma lífs-
ins. Að því loknu var þeim
smalað í stofur, en þriðju-
bekkingar sáu um að tína þá
út einn á eftir öðrum og koma
þeim til vígslu. Fjórðubekk-
ingar tóku á móti busunum úr
höndum þriðjubekkinga og
gáfu hverjum busa smá súr-
mjólkurslettu, sem reyndar
var ekki hrein súrmjólk
heldur endurbætt eftir
ýmsum leiðum til að hún
angaði sem best, en það varð
hún að gera því busarnir
fengu hana útvortis og auk
þess fallegan lit í hárið - eða
nokkurn veginn á þær slóðir.
Þegar busi hafði fengið sína
slettu var hann settur í net og
tolleraður að gömlum sið en
síðan boðið upp á bolla af
heitu kakói að nýjum sið. Að
því loknu var viðkomandi
fullgildur menntskælingur
með þeirri sæmd og virðingu
sem því fylgir.
Þegar busar höfðu verið
vígðir gengu þeir ásamt
öðrum nemendum skólans
um bæinn þar sem þeim voru
kynnt öldurhús bæjarins svo
þeir væru ekki alls óvísir
þegar skemmtanalíf mennt-
skælinga færi af stað fyrir al-
vöru. Að sögn varð sumum
allkalt í þessari göngu og urðu
nokkrir frá að hverfa sökum
skjálfta og vosbúðar.
Um kvöldið var haldið busa-
ball í Möðruvallakjallara og
var mæting með afbrigðum
góð, um 380 manns voru á
ballinu og skemmtu sér vel.
Það er langt síðan slíkur fjöldi
hefur látið sjá sig á busaballi
og vonandi vísar
þetta á gott, þ.e. að nemendur
verði virkir í félagslífinu í
vetur og taki þátt í þeim uppá-
komum sem því fylgir.
Það gekk ekki átakalaust að
vígja busana fremur en venju-
lega enflestirhöfðu gaman af,
jafnvel þó vígslan kostaði
smávægilegar skrámur og
pústra.
Busavígslan er hefð sem ekki
má falla niður, þar sem hún er
einhver eftirminnilegasta
upplifun sem nemendur
verða fyrir í menntaskóla.
Vissulega getur hún gengið út
í öfgar og hefur gert það, en
eins og hún var í ár er ekki
undan miklu að kvarta. Það
verður að hafa hugfast að
busavígslan er nokkurs konar
leikur. Það er ekki verið að
niðurlægja nýnema, það er
verið að láta þá ganga í gegn-
um ofurlitla táknræna þol-
raun til að vígja þá inn í hið
stórkostlega samfélag mennt-
skælinga, blessaður sé skóli
vor.