Muninn - 29.10.1987, Blaðsíða 23

“Ætlaði aldrei að koma hingað“
Viðtal við Gunnar Frímannsson konrektor
Tfexti og myndir: Ritstjórn
Einn góðan veðurdag voru
tvær manneskjur á hlaup-
imi á skólalóðinni. Þær
voru með lítið upptöku-
tæki í vasanum. Ónnur
manneskjan hrasar, en
dettur ekki. “Við erum að
verða of sein...“ segir hin
um leið og þau hverfa inn
rnn bakdyr Gamla skóla.
Bank, bank, bank. “Kom
inn“, heyrist vingjamlegri
röddu innan úr herbergi
konrektors. Við vorum
komin til að taka viðtal við
Gunnar Frímannsson og
þegar við höfðum komið
okkur fyrir snöruðum við
fram óvæntri en úthugsaðri
og jafnt dularfullri spum-
ingu:
Hvaðan ertu?
Ég er hérna utan úr Hörgár-
dalnum, nánar tiltekið frá
Garðshorni.
Fórstu strax til Akureyrar í
skóla?
Nei, ég var í merkum barna-
skóla á Þelamörkinni fyrst.
Það var mjög merkilegur
skóli. Þetta var gamall Breta-
skúr sem hafði verið tekinn
undir kennslu. Ég giska á að
skúrinn hafi verið u.þ.b.
helmingi stærri en herbergið
hérna.
Var þá bara einn bekkur í
skólanum?
Það var einn bekkur, það er að
segja það var ein stofa og það
voru allir saman í stofu frá 8
upp í 13 ára. Það voru að vísu
ekki nema 15 krakkar í skól-
anum í einu þegar mest var.
Þetta var svo sem ekkert stórt
en þarna voru allir í sama
bekk. Mjögmerkilegstofnun.
Það var farkennari sem fór á
milli og kenndi í mánaðartíma
hjá okkur og svo fór hann
fram í Öxnadal og kenndi þar
í jafnlangan tíma. Við fengum
því hálfa skólagöngu.
Ég hélt að þetta kerfi hefði
ekki lengur verið við lýði á
þessum tíma.
Já, ég hélt líka að ég væri með
allra yngstu mönnum sem
hefðu farið í gegnum þetta, en
við vorum einu sinni að ræða
þetta á kennarastofunni og þá
kom í ljós að allir sem voru
inni í þetta skiptið, en það
voru ekki nema 5 eða 6, en þó
5 eða 6, höfðu verið í sams-
konar skóla og þar af 3 eða 4
yngri en ég. Ein þeirra, sem ég
giska á að hafi orðið stúdent
'12, hafði ekki byrjað í skóla
fyrr en 10 ára gömul en fékk
þá líka fulla kennslu í 3 eða 4