Muninn - 29.10.1987, Page 47

Martröð
Ég var bestur.
Ég stóð á tindi frægðar
og ódauðleika.
Allir dáðu mig.
Ég hafði allt
líka hamingju.
Þá vaknaði ég af
MARTRÖÐINNI
og allt var eins
og áður.
lánnburstarnir flugu
yfir rúminu
og hárburstinn
var að binda skóna
mína saman undir rúmi.
Ljóti kallinn stóð yfir mér
með handsprengjur, skriðdreka, hríðskotabyssur.
Ég var ánægður.
Ég var vaknaður af martröðinni.
Venjulegi maðurinn
og grænu vinirnir hans.