Iðunn - 01.07.1885, Síða 20

14
Jónas Jónasson:
hérna, og svo dugir ekkert að reyna á eftir, því að
bæði erum við hreppstjórar hver í sinni sveit og svo
gerir sýslumaðrinn alt sem eg segi honum. Hann
þekkir ekki íslenzk lög heldr en hundr; svo fer
hann trúi eg burt héðan í haust«.
»Enn hvernig ætlarðu að sjá til þess, að það verði
hætt að selja þegar komið er að fénu?«
»]pað er hægast... þá fer eg inn í stofu með sýslu-
manninn og hann verðr látinn borða, þá fara hinir
á meðan þeir halda að alt sé búið, blessaðr vertu«.
»Jæja jæja, svo er það gott. Eg held við verðum
að fá okkr hérna kunningi svo lítinn huggara, svo
sem í minningu þess, hvaða afbragðs-maðr þú ert«.
Og þeir drukku með ánægju.
Og samstundis heyrðist hófadynr og mannamál
frá tveim hliðum; uppboðsgestirnir drifu að úr öll-
um áttum, sýslumaðrinn í broddi fylkingar, og löng
halarófa af gœðingum og bœndum úr nágrenninu á
eftir honum ; þar á eftir rusl af vinnumönnum, smöl-
um, og seinast sáust koma tvær kerlingar á horuð-
um folaldsmerum.
það bar nú svo sem ekkert sögulegt til frameftir
deginum. Boðin flugu mann frá manni og dundu
öll á sýslumanninum, og hann barðist við það með
öllum sínum sálargáfum að skilja boðin, og með öll-
um sínum brjóstkröftum að kalla þau upp svo að
þau skildist. Skrifarinn og þorlákr hjálpuðu hon-
um ef hann komst f vandræði.
Menn voru glaðir og kátir, og það studdi ekki all-
lítið að því, að þorlákr hafði útvogað á kút af Bakk-
anum út í reikning ekkjunnar. Brennivfnskvartilið