Iðunn - 01.07.1885, Qupperneq 27

Brot úr æfisögu. 21
»|>að hefir víst kostað 80 krónur þetta belti, eða
tt>eira«.
»Eg veit það ekki«.
»Jæja, við geturn altaf talað um það. Nú þurfið
þér náttúrlega einhvern liðstyrk til þess að komast
béðan ?«.
»Já, og það er nú það, sem eg verð að eiga yðr
&ð með. Enn það verðr nú að fara sem hægast í
það, held eg, að hægt er, svo að kostnaðrinn yrði
sem minstr«.
»]pað dugir nú ekki að tala um það. Eg skal gera
það sem eg get;«
»|>ér segið um það eins og yðar er von og vísa.
Eun eg get ekki komið því fratn að fara fyrri enn
eftir helgi. það stendr svo áþví«.
»það gerir elckert til. — Er yðr þægð í að eg láti
yðr eftir beltið ?«
»Já, vænt þykir mér um það—enn það mun ekki
vera til neins að fara fram á það við yðr, að eftirláta
ttiér búninginn allan ? Eg slcal aftr taka í ábyrgð
ttiína 60 króua skuldina á Hamri, svo að það þurfi
ekki að koma í bága með það«.
»Eg held eg verði að gera það, reyndar var eg
farinn að hugsa mór að eiga hann svo sem í minn-
ittgu um ykkr hjónin. Enn það er ekki svoleiðis —
eg skal láta yðr fá hann, eins fyrir það«.
»Mér þykir vænt um það, enn eg geri það bara
ttieö þeim fyrirvara, að eg sjái um skuldina á Hamri;
það verðr nóg samt hjá yðr, kýrin og hestrinn, og
svo alt annað«.
»Jæja, mér er sama, enn það verðr ekki betra,
Vitið þér til, blessaðar verið þór«.