Iðunn - 01.07.1885, Blaðsíða 39

33
Helgun dýrlinga.
legt tóm og ákalla hina heilögu mey og alla aðra
^ýrlinga til árnaðarorðs.
Að því búnu fjell páfi á knje og allur hinn mikli
söfnuður með honum. Einhver eiun klerkur hóf
UPP bœnasöng, með fádæma-skærri röddu. Hvert
erindi fyrir sig var bæn til einhvers dýrlings, og tók
lýðurinn jafnan undir við hvert vers: »Ora pro
nobis (bið þú fyrir oss)«, með hárri röddu, en þuldi
°rðin í hálfum hljóðum þess á milli. I fullan fjórð-
ung stundar heyrðist ekki annað en þessi sami klið-
ui' úr mörgum þúsundum munna, eins og forsniður.
3?að var eins og að lýðurinn væri að knýja á hlið
Aimnarikis með ákefð og ótta,—eins og hann óttað-
ist, að það væri ekki svo laust fyrir; loks var eins
°g menn þættust verða varir við að hurðin opnað-
ist í hálfa gátt, því lagið fór að verða fjörugra og
íeginslegra, og snerist að lokum upp í fagnaðarljóð,
eins og nú væri öll efablendnin horfin og heyrðist
hringlið í lyklakippu sankti Pjeturs.
Meðan þessu fór fram, gerðist sviplegt atvik langt
uppi í loptinu beint þar upp yfir, sem jeg stóð. Eitt
kertið í ljósahjálminum þar hafði dottið út af og
kveykt í pappírnum fyrir neðan. Allir voru hrædd-
ir um kollinn á sjer, en enginn gat hreyft sig úr
sporum ; svo var þröngin mikil. þá kom engill líð-
^ndi úr hæðum niður að ljósahjálminum og gerði við
það sem úr lagi liafði gengið. það var raunar mað-
ur, úr ljósgæzluliðinu, og seig í festi, eins og hann
væri að sfga í bjarg. Læsti sig síðan upp eptir fest-
mni aptur, að afloknu verki sínu. Múgurinn niðri
undir horfði með öndina í hálsinum á glæfraför þessa
Iðunn. III. 3