Eimreiðin


Eimreiðin - 01.01.1961, Blaðsíða 28

Eimreiðin - 01.01.1961, Blaðsíða 28
16 EIMREIÐIN í hinum litríku „koltum". Aikia hefur skreytt sig með silfurdjásnum ættarinnar og skarlatsskuplu, á herðum bar hún dýrindis sjal, marglitt. „Diiben" (friður) segir hún og hverfur til okkar, eins og hún hefði heimt bónda sinn og Islanninn úr helju. „Diiben" segja heimamenn og leggja hönd á hjartastað. Hvíti hreinhundurinn þekkir mig aftur, er hann hefur þefað af fótum mér, hann fitjar upp á trýnið, rétt eins og hann brosi, og geltir hógvær- lega — ó — ó — ó —. Svo hleypur hann í fang mér og reynir að sleikja andlitið. í furuviðarstofunni liggur son- urinn í skrautlegu hengirúmi, hann er brúneygur og sællegur. Setur í brýnnar er hann sér Islanninn. Það var bæði vistlegt og ríkmann- legt á heimili ungu hjónanna, veizlumatur á borðum þótt liðið væri á kvöldið. Svo var setið við arininn og minnst skemmtilegra samverustunda, bæði á fjöllum og í réttunum. Húsbóndann þekkti ég minna, en vissi að hann var fræg- astur bjarnarbani á þessum slóðum; hafði gengið í hinn harða skóla veiðimannsins, hjá þrautreyndri skyttu, með framhlaðning að vopni og jafnvel notað bjarndýralenzu með hornskeiðum. Útbúnaður hans nú var svo vandaður, sem verða má, byssan kjörgrii^ur, út- rekin með silfur- og koparnöglum. I hvert sinn er Palto felldi stóran björn rak hann silfurnagla í skepti byssunnar en koparnagla ef úlfur eða jarfi var felldur. Þarna í hlíðum umhverfis var gott veiðiland fyrrum en Palto sæk- ir einnig föng í fjarlæga lands- hluta, er beinlínis sóttur þegar háski er á ferðum með hreindýra- hjarðirnar. Björninn gerir oft mik- inn uzla í gerðunum á vorin, þeg- ar kálfarnir fæðast. Þá rumskar hann í híði sínu, soltinn og úfinn.- Er þá ekki gott að verða á vegi hans. Palto sagði að það fyrsta sem björninn gerði eftir að hann skríð- ur úr híðinu, sé að nugga augu og eyru, hrista skankana unz dofinn fer úr þeim og blóðið fær örari rás. Eftir hinn langa vetrardvala er hann þá úfinn og feldurinn hangir í fellingum á skrokknum, og tung- an er hálfskrælnuð í munninum. Til þess að örfa meltinguna leitar hann uppi mauraþúfu, gramsar í henni, unz hrammarnir eru þaktir maurum. Þá sleikir hann í sig hin beysku, hálf eitruðu skorkvikindi, unz maginn tekur til starfa. Svo labbar björninn af stað til að finna eitthvað ætilegt. Á vorin er fátt til fanga, laxinn ekki kominn í árn- ar, engin ber eða egg. Helzt er þá að leita til hreingerðanna, sama hvort héri, læmingi eða hreindýr verður á vegi hans — eða þá maður! Stóra björninn brúngráa kalla lappar stalo björn (risabjörn), hrammar hans eru sem fallhamr- ar, er rífa allt og tæta ef á kemur, hann hefur tólf karla afl, en vitið er ekki þar eftir. Ekki tjáir að flýja, þá er björninn viss með að rifa rifin frá hrygglengju flótta- mannsins. Vopnlaus maður verður annað tveggja að horfast í augu við dýrið, eða ef aðstæður leyfa, að leggjast á jörðina og látast vera
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116
Blaðsíða 117
Blaðsíða 118
Blaðsíða 119
Blaðsíða 120

x

Eimreiðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.