Eimreiðin - 01.05.1965, Blaðsíða 22

126
EIMREIÐIN
Það er Islands livíta móðurhönd!
Feðrajörðin yiir blá-auðn boðans
breiðir faðm og ljósið, sem hún á,
hefst við sól í möttli morgunroðans.
Mér að baki er gærdags sunna lág.
Byrlaus fór ég út á karga unni. —
Afturkoman væri ei svona brýn,
hefði ei eins og æskuljóð í munni
austanblæsins verið hvötin mín.
Hlakkar ekki þráin til að þakka
þeim, sem ollu, og taka þeim í hönd,
jtegar yfir hafsins blakka bakka
bendir til sín minna lrænda strönd?
Lánsæld er það, létthlaðinn að rnega
lækka segl í legins-höfnum skjótt.
Hvað er heimvon, iirbirgð manns né eiga
eftir langa hungur-vöku nótt?
Vitkað barn, með tveimur tómum mundurn,
til þín sný ég, æskudrauma grund. —
Það var stundum flónsgull, sem við fundum
fyrir handan þetta breiða sund.
Ég kem engin afrek til að vinna,
ættjörð mín. En finna skal hjá þér
stuðlaföllin fossboganna þinna,
fjallaþögn, og gullið ætlað mér.
Því ég kýs í kjöltu þinni að lúra
kyrrt og sælt, og vaggast blítt og rótt
sólskinsfangi og skautum þinna skúra,
skemmtidrauma vaka um sumarnótt.
Ég hvarf heim í hópinn þinna drengja
hingað, móðir, til að fá með þeitn
aftur snerta upptök þeirra strengja,
er mig tengdu líli og víðum heim.
Hingaðkoman yrði ei unun síður,
ekkert boð þó fyrir mér sé gert.
— Kom þú blessað óskaland og lýður
ljóða minna — hvernig sem þú ert!