Eimreiðin - 01.05.1965, Blaðsíða 93

EIMREIÐIN
197
s°nar, einnig í Skálholti. Er frá honum Finsensnafnið runnið og var
-\ iels Finsen af þeirri ætt.
heir Árni heitinn landfógeti og faðir minn voru albræður, og
tUtu þeir það sameiginlegt, að þeir voru báðir urtagarðsmenn og
'11111 tr.jáa, blóina og skiiga. \'ar Árni heitinn atorkusamur í þá átt
°§ var garður lians el til vill fegursti blómagarður í Reykjavík. í
,eðuin föður míns rann því göfugt blóð, en meira er unt það vert og
'(11 finnst mér aðgeta þess, að Þórunn móðir hans hafði verið mesta
S<etiskona, sem vildi æ bjálpa bágstöddum. Bjarni amtmaður, afi
"nnn, var Gg merkismaður að mörgu leyti og sparsemdarmaður
'"esti. En aldrei mun hann Irafa um það fengizt, þó að Þórunn gæfi
111 skennnu. Er frá þ\ í sagt, að eilt sinn, þá er hann fór í eftiriistferð
1 skemmu, hafi hann sagt: Ég sé, að hérna hefir hún Þórttnn mín
'c 11®- Én liann Itafði sagt það brosandi. — l’el ég víst, að faðir minn,
rnis og góðir menn meðal allra þjóða, hali átt tnóður sinni mikið
a®þakka. L Landsbókasafninu eru til bréf frá honum itngum dreng.
,C1 á gatnansemi í þeim og þá skrifaði hann sig Steingrím Bjarna-
Son' ^íbður sinni gleymdi hann ekki, og var yngri systur minni það
""bi gel ið. Systir mín, er dó í æsku, bar og það nafn. —
I ^"ðir minn nrundi því langt og gat Irá mörgu sagt, sem vitan-
er, 0g var oft fyndinn og hafði lag á að segja þannig frá, að
SC1 keiinilegt var. Hann mundi svo langt, eins og hann sagði í
1,1 ð", seill x,ar .j áttugasta afmælisdegi hans, að aldrei var
að um annað en rentukammer og kancelli. En hann var heldur
sPc" á að segja frá fyrri dögum, enda við börn hans ung þá og
sP"i ðuni lítið í þá átt á þeitn dögum. Hann var maður tvíkvæntur.
^111 kona lians var dönsk. Þau áttu einn son, Bjarna lieitin,
II 'ar læknir á Friðriksbergi. Hann var maður heilsutæpur. Hann
.'1 111 jög intereseraður í sálarrannsóknum síðari tíma og tók þátt
1 S^I*'U|" félagsskap og var varaformaður í þckktu félagi í Höfn,
8"l sig áð slíkum málum. Gáfu þeir út fyrirlestra Bjarna heitins,
s '""mu eftir andlát lians. Þeir feðgarnir skrifuðust æ á, með
Pverri ferð. É<>
man, að þegar hin sorglegu tíðindi uni andlát
. P"na heitins bárust, sátum við yfir morgunverði. Bréfberinn
"" i að dyrum og rétti inn nýkomin Hafnarbréf. Faðir minn tók
|,le 111 °8 s", að eitt þeirra var með rithönd unnustu Bjarna heitins.
a"n las Jrað bréfið. Ég man, að ég sá litla breytingu á andliti hans,
dnn andvarpaði þungan. Ég veit ég man það andvarp til æt iloka.