Eimreiðin - 01.05.1965, Blaðsíða 92

F.IMRF.IÐTN
196
síðustu æfiár lians, hafi hros leikið um varir hans og glampar
frá lians fögru sál ljómað í augum lians. En einmitt þessir glampar
og Ijros lians áttu að miklu leyti rót sína að rekja til þess, sem fyriv
augu hans har og veittu honum yndi, til §ums þess, sem ég hefi lítils-
háttar á minnst. Hann var æ, eins og oltlega hel’ir verið á minnst
í greinum, sem um liann hafa verið skrifaðar af mætum mönnum,
seint og snennna á ferli, og æ, el' von var á fögru sólarlagi. I garðinuni
voru tvær litlar flaggstengur og eignuðum við Haraldur bróðir minn
okkur þær og flöggin. A annarri var danska flaggið, en á hinni sams-
konar flagg, nema að feldurinn var blár. Með öðrum orðum sama
flaggið, sem Stúdentafélagið nokkrum árum seinna harðist fyrir, að
löghelgað yrði sem láni Islands. Veit ég, að einhver muni enn muna
eftir bláhvíta flagginu, sem hlakti svo oft á sumrin í litla garðinum
okkar. Og það var hontnn ekki síður en okkur óblandin ánægja, að
horfa á þau blakta þarna, yfir grænum runnunum. I>\ í að hann unm
litum og litbrigðum. Hann var maður dulur, sem lét tilfinningar
sínar vart í ljós, nema þá helzt gleði yl'ir slíku, sem ég hefi áður á
minnst. Djúpa gleði og djúpa sorg duldi hann vel, og skal á það
minnst síðar. Börnum sínum unni hann jafnt, en þó held ég, að eitt-
hvað það hafi verið um Harald bróður minn, sem honum fannst til
um. Kannske það, að það bar snemma á löngun til ljóðagerðar h ja
Haraldi og Haraldur var honum vafalaust æ skemmtilegur göngu-
félagi, þótt smár væri. Seinna, þegar Haraldur fór að yrkja í ísafold
undir nafninu H. Hamar, sýndi hann oft föður míuum kvæði síu
áður, en þó held ég, að faðir minn hafi viljað, að Haraldur þrosk-
aðist, án þess að hann lofaði eða lastaði. Og undir niðri mun honum
hafa þótt vænt um, að Haraldur hneigðist í þá átt, þótt honum hafi
auðvitað, verið ljóst, að sú leið er ekki rósum stráð að jafnaði, þegar
um unga menn er að ræða. Og því ekki viljað hvetja um of, heldur
láta drenginn vera trúan sjálfum sér, aðeins látið hann linna þanu
hlýleik, sem hvetur til framlara. Ég hafði, um það leyti og faðir miuu
dó, ekkert ort, nema unglingsleg gelgjuskeiðskvæði, sem ég þakka
forsjóninni fyrir, að ég hryggði hann ekki með að sýna honum.
Faðir minn var í þenna heim borinn að Arnarstapa undir Jökli,
þann 19. maí J I. Faðir hans var Bjarni amtmaður Thorsteinson,
sonur Þorsteins bónda Steingrímssonar, Skaftfellings, er var bróðh
Jóns prófasts Steingrímssonar. Móðir hans var Þórunn, dóttir Hanu-
esar biskups Finnssonar í Skálholti, er var sonur Finns biskups Jóns-