19. júní - 19.06.1988, Blaðsíða 6

AÐ BITA FRA SER
EÐA DRUSLAST MEÐ
Rætt við Jóhönnu Sigurðardóttur félagsmálaráðherra.
r
Ifyrsta skipti er kona í embætti ráðherra jafnréttismála á íslandi,
Jóhanna Sigurðardóttir tók sæti félagsmálaráðherra er núverandi
ríkisstjórn tók við völdum síðastliðið sumar. Hún er því áhugaverður
viðmælandi í ársrit KRFÍ, 19. júní.
Jóhanna hefur verið ötull liðsmaður í kvennabaráttu undanfarinna
ára. Hún vakti fyrst athygli er hún sem talsmaður stéttarfélags síns stóð í
eidlínu í kjarabaráttu. Síðan er liðinn aldarfjórðungur. Jóhanna hefur
setið á Alþingi íslendinga í tíu ár og helstu baráttumál hennar í þingsöl-
um hafa verið húsnæðis- og jafnréttismál, málefni fatlaðra og aldraðra,
svo og tryggingamál. Hún segir sjálf um starf sitt á Alþingi að þar hafi
hún leitast við að ráðast að rótum misréttis í þjóðfélaginu.
Tæpt er á ýmsu í viðtali þessu, en
helstu atriðin eru launamál kvenna og
jafnréttismál almennt. En fyrst er tal-
inu vikið að setu Jóhönnu í ríkisstjórn
Þorsteins Pálssonar. Spurt er hvernig
henni líði sem einu konunni í ríkis-
stjórninni og hvort hún telji að and-
rúmsloftið væri öðru vísi ef fleiri kon-
ur ættu þar sæti.
„Þetta er ekki mín óskastjórn. En
takk, mér líður bærilega", segir fé-
lagsmálaráðherra og er dálítið snögg í
svörum. „Alla vegana veit ég að
strákarnir í ríkisstjórninni geta að
minnsta kosti ekki án mín verið.
Sjáðu til“ — nú hallar hún sér aftur í
stólnum og er kímin á svip — „ætli ég
hafi ekki setið sjötíu eða áttatíu ríkis-
stjórnarfundi í stjórnarráðinu.
Hversu langir sem fundirnir eru fær
maður aldrei annað en kaffi og mola.
Jæja, svo bar það við einn daginn
fyrir jól að ég sá ástæðu til að vera
ekkert að mæta á ríkisstjórnarfund.
Svo sárt var mín saknað að strákarnir
frestuðu ríkisstjórnarfundi og eitt-
hvað var tuldrað um stjórnarslit
vegna fjarveru minnar. Þegar ég svo
6
mætti á ríkisstjórnarfund aftur, bar
svo við að í fyrsta og eina skiptið var
ríkisstjórnarborðið hlaðið smurðu
brauði og öli.
Svo mjög var mér fagnað. Einn af
strákunum mætti of seint á fundinn,
hann fékk nær bakfall þegar hann sá
kræsingarnar á borðunt og sagði:
„Hvort er þetta síðasta kvöldmáltíðin
eða er verið að fagna týnda synin-
um?“ Já, auðvitað var þessi veisla
vegna þess að Jóhanna var komin aft-
ur.“
Ég kvarta ekki
En að öllu gamni slepptu þá er
hægt að segja að ég uni mér
bærilega meðan ég tel að vera
mín skipti þar einhverju máli
fyrir fólkið. Og á meðan ég hef von
um að árangur sjáist svo viðunandi sé
í baráttumálum Alþýðuflokksins. Ég
geri harðar kröfur til sjálfrar mín og
míns flokks um að bregðast ekki trún-
aði fólksins og sýna heiðarleika."
Þessum orðunt Jóhönnu fylgir þungi
nokkur.
Viötal: Þórunn Gestsdóttir
„Ég er ekki að tala um að ná fram
öllum helstu baráttumálum míns
flokks á einu ári eða jafnvel heilu
kjörtímabili. En það má aldrei fara á
milli mála að það er flokkur félags-
hyggju og jafnréttis sem er við stjórn-
völinn þegar Alþýðuflokkurinn á að-
ild að ríkisstjórn. En erfiðleikarnir
eru til að takast á við þá og fylgja ekki
síst þessu starfi.
Ég kvarta ekki svo lengi sem bar-
áttan er háð af einhverri sanngirni,
heiðarleika og virðingu fyrir skoðun-
um hvers annars. Og sannast sagna,
þó að stjórnmálin geti verið gefandi
og spennandi að takast á við, þá verð
ég að segja að pólitíkin getur líka jafn-
oft verið lágkúruleg og niðurdrep-
andi.
Ef það er eitthvað sem ég hef and-
styggð á í pólitíkinni og þoli ekki þá er
það valdabarátta, óheiðarleiki og
ósanngirni. Og þegar vísvitandi er
farið með blekkingar um menn og
málefni til að villa fólki sýn. Því miður
er til of mikið af „litlu" fólki í pólitík-
inni.
En í það heila tekið hefur tíu ára