19. júní - 19.06.1988, Blaðsíða 61

Og úr því minnst er á hárlakks-
brúsa þá kemur hér ein örstutt en
skemmtileg saga af vinnustað í
Reykjavík þar sem hárlakk kemur við
sögu. Á umræddum vinnustað vann
margt fólk og snyrtingin var sameig-
inleg fyrir bæði kynin. Par á hillu var
alltaf hárlakksbrúsi. Konurnar héldu
auðvitað lengi vel að einhver þeirra
ætti hann því þær voru ekki búnar að
átta sig á hinni breyttu karlmanns-
ímynd og undrún þeirra varð því
nokkur þegar þær uppgötvuðu að
brúsann notaði á hverjum degi ungi
maðurinn sem var sendill hjá þeim.
Baráttan um hárlakksbrúsann er
orðin þó nokkur á mörgum heimil-
um, því mæður eru enn að átta sig að
því að þótt dóttirin sé flutt að heiman,
er hárlakksbrúsinn ekkert óhultur
fyrir því — og þess vegna grípa þær
oft í tómt þegar leggja á síðustu hönd
á hárgreiðsluna, því að sonurinn hef-
ur komist í hann — og tæmt á þrem
dögum! Jafnvel svo slæmar voru
stelpurnar ekki.
Fleira, sem áður taldist einkamál
konunnar, er nú orðið ágreiningsefni
í samskiptum kynjanna. Margar
skrýtlur og skopsögur höfum við kon-
ur mátt þola um fata kaupgleði okkar
og að allir matarpeningarnir hafi farið
í nýjan hatt. Eftir áreiðanlegum
heimildum höfum við að það sé alls
ekki óalgengt að ung hjón eða pör
lendi í háarifrildi yfir því að hann vilji
kaupa sér ný jakkaföt, þótt hann hafi
keypt ein fyrir þrem mánuðum og
þótt þau skuldi rafmagn og hita og
afborgun af íbúðinni. Annað dæmi
um ósamkomulag af svipuðum toga
var hjá ungu kærustupari, en í þetta
sinn út af skónum hans. Þau voru
búin að vera saman í 3 mánuði og á
þeim tíma hafði hann keypt sér 18 pör
af skóm og þegar hún gerði athuga-
semd við að hann ætlaði að fara að
kaupa það nítjánda, fór allt í háaloft.
Grái múrinn riðlast
Hér hefur verið sagt nokkuð
frá fatagleði karla en ekki
hefur verið minnst á eitt at-
riði sem skiptir meginmáli,
sem sé í hvaða merki viðkomandi
fatnaður er. Það dugar nefnilega ekki
að eiga góð og ný föt ef þau eru ekki í
réttu merki. Hér þarf ekkert að vera
að tíunda hvaða merki þetta eru, við
vitum það, en það nægir að nefna að í
mörgum tilfellum borga karlarnir
nokkrum þúsundum meira en eðlilegt
getur talist fyrir þennan litla merkim-
iða — og án þess auðvitað að geta
fullyrt neitt þá eiga karlarnir vinning-
inn í merkjasnobbinu.
Þótt kannski örli hér á örlitlum
gagnrýnistón yfir gleypuganginum í
körlunum þegar þeir loks fóru að
halda sér til, er langt í frá að ekki megi
sjá margt jákvætt við þessa hugarfars-
og útlitsbreytingu sem orðið hefur hjá
körlum. Ekki þarf að fjölyrða um
hversu skemmtilegra er að hafa karl-
mennina fyrir augunum, en annað
hefur líka gerst eftir að „grái múrinn“
riðlaðist.
Fatadellu- og innkaupaæði cinkennir
margan nútímamanninn.
Hér áður fyrr gat hópur karl-
manna, t.d. í banka eða á opinberum
stofnunum virkað nokkuð ógnvekj-
andi á svipaðan hátt og karlar í ein-
kennisbúningum geta gert, s.s. lög-
reglumenn og tollarverðir sem alltaf
vekja vissan kvíða þótt maður sé blá-
saklaus. Það gat verið heilmikið þrek-
virki að ganga í gegnum banka að
skrifstofu bankastjóra þegar biðja
þurfti um lán, því á leiðinni voru
margir „grá“ einkennisklæddir karl-
menn, sem allir virtust einhvern veg-
Allt þarf að vera í réttu merki — líka
nærbuxurnar.
inn steinrunnir. Nú er þessi tilfinning
hins vegar horfin, því að hver er
hræddur við vel klipptan og snyrtan
mann í bláum buxum, gulum skóm og
skyrtu, grænum jakka og með skær
bleikt bindi?
Það sem er að gerast er að karl-
menn eru farnir að eltast við það
sama og þeir hafa agnúast út í okkur
konurnar fyrir: Að eyða peningum og
tíma í föt, snyrtingu og sólböð. Þeir
eru meira að segja farnir að vilja um-
bun fyrir að hugsa um útlitið og þá
auðvitað sams konar umbun og kon-
urnar, þ.e. viðurkenningarskjal þar
sem segir svart á hvítu hver þeirra er
fegurstur. Þetta hafa þeir nú fengið,
en eru þó ekki alveg ánægðir: þeir
vilja hafa keppnina veglegri næst!
Auðvitað látum við það eftir þeim,
því að við höfum í staðinn fengið við-
ráðanlegri karlmenn — kannski svo-
lítið montnari þó. Nú er komið að
okkur að sækja eitthvað til þeirra sem
gerir okkur kleift að standa þeim jafn-
fætis á einhverju því sviði þar sem við
nú stöndum höllum fæti. Þeir hafa
t.d. flestir mjög mikla hæfileika og
kunnáttu til að koma sínum málum að
og virðast fá peninga til að fram-
kvæma öll sín „gælumál". Það skyldi
þó aldrei vera að okkur vantaði frekj-
una, óbilgirnina og metnaðinn — en
spurningin er þá hvort við viljum nota
sömu meðul og þeir, eða halda áfram
að berjast á okkar „mjúka“ máta eins
og áður?
61