19. júní - 19.06.1988, Blaðsíða 84

FYRIRTIÐARSPENNA: ER LAUSNIN FUNDIN?
Þjóðlíf mars '88
„Læknarnir álitu mig móðursjúka66
Guðbjörg Jóhannesdóttir segir frá píslargöngu sinni um heilbrigðiskerfið og hvernig hún vann bug á veikind-
um sínum.
Vegna greinar í janúartölublaði Pjóölífs um liðan reykviskra kvenna fyrir tiðir, kom á daginn að fjölmörgum
konum virðist reynast mjög vel að taka reglulega inn blómafrjókorn.
Þær sem hafa látið til sín heyra I þessu sambandi segja að fyrirtíðaspenna, verkir og truflun á hormónastarf-
semi hafi nánast horfið eftir reglulega inntöku blómafrjókorna i nokkrar vikur.
Á ráöstefnu sem hérlendir dreifiaðilar HIGH DESERT
blómafrjókornanna héldu á dögunum, kom stór hópur fólks
og tjáöi sig um hver áhrif neyslan heföi á líkamlegt heilsu-
far, andlegt þrek og úthald. Niöurstööurnar voru einkar
jákvæðar og sem fyrr segir, ekki síst hjá þeim konum sem
höföu átt i erfiðleikum vegna tíða. Gefum fertugri konu,
Guöbjörgu Jóhannesdóttur oröiö:
„Ég átti við veikindi að striða I sambandi við blæöingar.
Ég var alltaf með verki fyrir blæöingar sem ég var búin aö
hafa frá unglingsárum og var sagt aö þeir myndu hverfa
meö barnsfæðingum og eftir því sem árin liðu.
Síðan geröist þaö fyrir u.þ.b. níu árum aö ég fór aö hafa
heiftarlega verki tveimur dögum áöur en blæöingum lauk
og þeir jukust alltaf og stóöu yfir næstu tíu daga. Ég leitaði
mér lækninga, fór til kvensjúdómalæknis, og var meira og
minna inni á sjúkrahúsi eöa á stofunni hjá honum. Ég var
skoðuð og síðan sett í speglun og mér var svo sagt aö þaö
væru blöðrur á leginu, sem mynduöu þessa verki, og að
þaö væri ósköp lítið hægt aö gera.
Ég var alls ekki sátt við þessa niðurstöðu og hélt því
áfram að fara til mlns kvensjúdómalæknis sem að endingu
sendi mig til beinasérfræðings. Þetta var fyrir fimm árum.
Þar var ég skoðuð I nokkuð langan tlma og út úr því kom að
ég yrði einfaldlega að sætta mig viö þetta þangaö til ég
kæmist á breytingarskeiðið. Mér var látið I té verkjalyfiö
Lobac sem var afskaplega deyfandi og ég varð gjörsam-
lega óvinnufær af, en ég varð að taka það inn, því annars lá
ég bara öskrandi i rúminu. Ég var ennþá ósátt og missti
R!
trúna á lækna, því I hvert skipti sem ég kom til þeirra I
vandræöum mínum fannst mér þeir álíta mig móðursjúka.
Næst fór ég til svæðanuddara og byrjaði að taka inn
náttúruvítamín og þannig fékk ég fljótlega bata, en aðeins
tímabundið. Ég varð að vera stöðugt í svæðanuddi tvisvar I
viku, ef vel átti að vera.
Á þessu ímabili eignaðist ég barn, en verkirnir löguðust
ekki þrátt fyrir fullyrðingar I þá átt frá læknum. Þá byrjaði ég
að taka inn hormónalyf sem gerði að verkum að ég hljóp öll
upp I kýlum á andliti og líkama og endaði hjá fegrunar-
lækni, — ætlaði að láta skera þetta burt.
Aftur fór ég til kvensjúkdómalæknisins sem benti mér á
að þetta stafaði af hormónalyfjunum, svo ég hætti að taka
þau.
Svona gekk þetta fyrir sig, þar til svæðanuddarinn benti
méráHIGH DESERT sem ég hef nú tekið inn I þrjú ár og
hef haldið verkjunum niðri á þann hátt.
Ég er hætt í svæðanuddi og hef aðeins fundið lítillega
fyrir verkjunum ef ég er mjög þreytt og spennt, en aldrei
svo ég þurfi nein verkjalyf. Nú hef ég ekki farið til kvensjúk-
dómalæknis í tvö ár enda ekki haft ástæðu til.“
Fleiri konur tóku í sama streng og sögðust þess fullviss-
ar, að eftir að hafa reynt án árangurs að fá bót við vanlíðan
sinni vegna blæðinga, væru blómafrjókorn þaö sem dygði.
Steinunn Ásmundsdóttir
1