Morgunblaðið - 07.11.2009, Qupperneq 45

Minningar 45
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 7. NÓVEMBER 2009
✝ Óli Júlíus Björns-son fæddist á
Siglufirði 16. desem-
ber 1926. Hann varð
bráðkvaddur á heim-
ili sínu á Blönduósi
mánudaginn 26. októ-
ber síðastliðinn. Hann
var sonur hjónanna
Björns Skarphéð-
inssonar, f. 22.10.
1896, d. 31.5. 1955 og
Bjargar Bessadóttur,
f. 12.6. 1896, d. 3.2.
1934. Systkini Óla
voru Ingibjörg, f.
1918, og Skarphéðinn, f. 1924, þau
eru bæði látin.
Árið 1948 kvæntist Óli Ástu
Bjarnadóttur, f. 26.2. 1932, d. 25.7.
1992. Foreldrar hennar voru Bjarni
Júlíus Ólafsson, f. 1.7. 1905, d. 13.5.
1981 og Helga K. Jóhannsdóttir, f.
6.7. 1909, d. 6.1. 1994.
Sambýliskona Óla frá árinu 1995
er Sigríður Pálsdóttir, f. 27.1. 1927.
Börn Óla og Ástu eru: 1) Sverrir
Sævar, f. 4.4. 1949, kvæntur Björgu
Viktoríu Zophoníasdóttur, f. 28.5.
1952. Börn þeirra eru: Björn, f.
24.11. 1970, maki Una K. Árnadótt-
Þór Tryggvason. Sonur Birnu og
Halldórs Einarssonar er Ástþór Óli,
f. 17.5. 1982, unnusta Erla María
Eðvarðsdóttir, sonur þeirra er Óli-
ver Leó, f. 16.10. 2007. 3) Helga, f.
15.5. 1955, gift Óskari B. Elefsen, f.
10.12. 1956, dætur þeirra eru Aníta,
f. 26.12. 1987, unnusti Jón Karl
Ágústsson og Sigríður, f. 18.10.
1989. Dætur Helgu og Finns Hauks-
sonar, f. 10.11. 1955, d. 23.11. 1986
eru Dagný, f. 6.9. 1978, dóttir henn-
ar er Sylvía Ósk, f. 28.6. 1997 og
Sandra, f. 9.1. 1983, unnusti Hjalti
Gunnarsson, f. 12.2. 1982, dóttir
þeirra er Tinna, f. 26.2. 2009. 4) Júl-
ía, f. 30.7. 1962, gift Reyni Karls-
syni, f. 23.4. 1960, börn þeirra eru
Ásta Rós, f. 21.8. 1986, unnusti
Ólafur Guðbrandsson og Gabríel, f.
7.11. 1990, unnusta Bára Dögg Þór-
isdóttir.
Eftir lát móður Óla ólst hann upp
hjá föður sínum og móðursystur
sinni Sigríði Bessadóttur. Eftir að
Óli lauk hefðbundinni skólagöngu
hneigðist hugur hans snemma til
sjós og sjómennsku, sem hann
stundaði mestalla sína ævi. Óli var
virkur í harmonikkusveit Siglu-
fjarðar og einnig á Blönduósi eftir
að hann fluttist þangað árið 1995.
Útför Óla fer fram frá Siglufjarð-
arkirkju í dag, 7. nóvember, og
hefst athöfnin kl. 14.
ir, börn þeirra eru Óli
Júlíus, f. 10.7. 2001 og
Heiðrún María, f.
25.1. 2005. Áður átti
Una Árna Rúnar, f.
21.2. 1994 og Andreu,
f. 11.4. 1998. Óli
Brynjar, f. 23.6. 1972,
var kvæntur Guðrúnu
Halldórsdóttur, börn
þeirra eru Sverrir
Sævar, f. 19.10. 1998,
Karen Ósk, f. 25.3.
2000, Halldór Alex, f.
22.6. 2004 og Rakel
Ósk, f. 17.10. 1992.
Elva Dögg, f. 18.1. 1976, maki Ólaf-
ur V. Sigurðsson, börn þeirra eru
Guðrún Viktoría, f. 1.6. 2004, Árný
Eyja, f. 5.4. 2006 og Sigurður Trist-
an, f. 17.9. 2009. Áður átti Elva
Björgu Köru, f. 19.12. 1994 og
Sverrir Örvar, f. 28.5. 1998. Heimir,
f. 6.11. 1980, maki Eygló Þóra Ótt-
arsdóttir, dóttir þeirra er Elísabet
Ásgerður, f. 19.11. 2005. Karen Sif,
f. 2.11. 1984, maki Þórarinn Magn-
ússon. 2) Birna, f. 15.5. 1955, gift
Arnari E. Ólafssyni, f. 26.4. 1956.
Dóttir þeirra er Díana Lind, f. 16.9.
1990, unnusti hennar er Þorsteinn
Elsku pabbi og tengdapabbi.
Við kveðjum þig með þessu fal-
lega ljóði og þökkum þér samfylgd-
ina.
Mér tregt er um orð til að þakka þér,
hvað þú hefur alla tíð verið mér.
Í munann fram myndir streyma.
Hver einasta minning er björt og
blíð,
og bros þitt mun fylgja mér alla tíð,
unz hittumst við aftur heima.
Ó, elsku pabbi, ég enn þá er
aðeins barn, sem vill fylgja þér.
Þú heldur í höndina mína.
Til starfanna gekkstu með glaðri
lund,
þú gleymdir ei skyldunum eina
stund,
að annast um ástvini þína.
Þú farinn ert þangað á undan inn.
Á eftir komum við, pabbi minn.
Það huggar á harmastundum.
Þótt hjörtun titri af trega og þrá,
við trúum, að þig við hittum þá
í alsælu á grónum grundum.
Þú þreyttur varst orðinn og þrekið
smátt,
um þrautir og baráttu ræddir fátt
og kveiðst ekki komandi degi.
(Hugrún.)
Hvíl í friði, öðlingur.
Júlía og Reynir.
Það var síðla vetrar fyrir tæpum
15 árum síðan er sól hækkaði á lofti
yfir Blönduósi að við fréttum að
það væri að fjölga í heimili á Urð-
arbrautinni. Mamma hafði kynnst
manni frá Siglufirði og við hlökk-
uðum mikið til að sjá hann og hitta.
Sú samleið sem við erum búin að
eiga með Óla síðan er búin að vera
sérlega ánægjuleg og gefandi og
var það því erfið stund þegar sím-
tal barst um andlát hans.
Tónlistin skipaði mjög stóran
sess í lífi Óla á efri árum og það
voru fá skiptin sem við komum í
heimsókn og ekki heyrðist annað-
hvort í harmonikunni eða harmon-
ikutónlist í spilaranum. Ekki sló
maður hendinni á móti því að fá að
hlusta á hann spila nokkur lög og
þögnuðu þá allir, hlustuðu og fyllt-
ust hugarró. Alltaf var stutt í
glettni og grín hjá Óla og var hann
alltaf til í smá grín sem særði eng-
an, því honum var virkilega annt
um alla sem í kringum hann voru.
Þótti honum mjög gaman að taka í
litlar hendur og leiða um og sýna
það sem fyrir augu bar og fannst
það miklu skemmtilegra heldur en
að tala um einhver þjóðfélagsmál.
Mjög oft spurði Óli frétta af þeim
sem hann vissi að áttu við einhvern
krankleika að stríða og kom þar vel
í ljós hvað honum var umhugað um
alla sem voru í kringum hann.
Ferðalög voru hluti af því að vera
harmonikuspilari og fóru mamma
og Óli á margar harmonikuhátíðir
og gistu þá yfirleitt í tjaldi eins og
hver önnur unglömb og spilað var á
nikkur fram á nætur. Óli var bind-
indismaður og dró enga dul á það
hvað hann taldi notkun á áfengi eða
tóbaki mikið böl. Oft komu þau til
Reykjavíkur til okkar og í seinni tíð
notuðu þau rútuna til ferðalaga.
Þótti okkur þá mjög gaman að
skreppa í bíltúra saman til að skoða
borgina og borgarlífið. Stundum
var farið út úr borginni, eins og í
sumar þegar við keyrðum Þing-
vallahringinn með nesti og fínerí.
Eins gladdi það okkur mjög þegar
Óli þáði að við keyrðum hann í
heimsókn til vina og ættingja sinna.
Óli var alltaf fljótur að því sem
hann tók sér fyrir hendur og af-
greiddi hlutina strax og sama má
segja um það þegar hann kvaddi
þennan heim og færði sig yfir á
annað stig. Þökkum við þér, Óli
minn, fyrir þessi ár sem við og okk-
ar fjölskylda höfum átt samleið
með þér því þú hefur skipað stóran
sess í lífi okkar. Við munum geyma
minninguna um þig í hjarta okkar
um ókomna tíð. Guð veri með þér.
Bjarni, Pálína og fjölskylda.
Elsku afi, mér finnst skrítið að
hugsa til þess að þú sért farinn,
ennþá skrítnara að vera að skrifa
um þig minningargrein. Þú fórst
svo skyndilega, það hvarflaði ekki
að mér þegar við Hjalti og Tinna
komum við hjá ykkur Siggu í byrj-
un október að það yrði í síðasta
skiptið sem ég mundi sjá þig. Þú
varst svo hress eins og þú varst nú
alltaf, þú settir geisladisk í spil-
arann og hækkaðir vel í báts-
mannstríóinu, svo varla heyrðist
mannsins mál.
Minningarnar eru margar. Ein af
mínum fyrstu minningum er þegar
ég var lítil og við Ástþór frændi
vorum hjá ykkur ömmu á Lauga-
vegi 12 inni í litla herberginu sitj-
andi ofan í kassanum utan af harm-
onikkunni og hlustuðum á þig spila
á nikkuna fyrir okkur. Í seinni tíð
áttir þú það til að hringja, annað
hvort hingað heim eða niður á sól-
baðsstofu og gera eitthvert grín,
þóttist vera að panta tíma í ljós,
spyrja hvort ég tæki það ekki að
mér að snyrta fætur og svona, það
var ekki fyrr en maður var orðin
hálf vandræðalegur í símann að þú
fórst að hlæja og maður áttaði sig á
því hver þetta var.
Já, minningar mínar um þig eru
margar, þær eru allar góðar. Þú
varst skemmtilegur, stríðinn og
góður afi og ég á eftir að sakna þín.
Minning þín er mér ei gleymd;
mína sál þú gladdir;
innst í hjarta hún er geymd,
þú heilsaðir mér og kvaddir.
(Káinn.)
Sofðu rótt. Þín
Sandra.
Elsku afi.
Hér sitjum við systkinin og rifj-
um upp minningar. Mikið er það
erfitt en auðvelt í senn. Margs er
að minnast en við ætlum að kveðja
þig með þessu ljóði sem okkur
finnst eiga vel við.
Við eigum minningar um brosið
bjarta,
lífsgleði og marga góða stund,
um mann sem átti gott og göfugt
hjarta
sem gengið hefur á guðs síns fund.
Hann afi lifa mun um eilífð alla
til æðri heima stíga þetta spor.
Og eins og blómin fljótt að frosti
falla
þau fögur lifna aftur næsta vor.
(Guðrún Vagnsdóttir.)
Hvíldu í friði, elsku afi.
Ásta Rós og Gabríel
Elsku hjartans afi.
Ég kveð þig með söknuði og höf-
uðfylli góðra minninga. Það fyrsta
sem kemur upp í hugann þegar ég
hugsa til þín er nikkan og súkku-
laðirúsínur – þú spilaðir á nikkuna
við hvert tækifæri og laumaðir allt-
af súkkulaðirúsínum að okkur
krökkunum. Takk fyrir allar góðu
stundirnar bæði á Laugarvegi 12
og á Blönduósi hjá ykkur Siggu.
[…] Og hvað er að hætta að draga
andann annað en að frelsa hann frá
friðlausum öldum lífsins, svo að
hann geti risið upp í mætti sínum og
ófjötraður leitað á fund guðs síns?
Og þegar þú hefur náð ævitind-
inum, þá fyrst munt þú hefja fjall-
gönguna.
Og þegar jörðin krefst líkama þíns,
muntu dansa í fyrsta sinn.
(Úr Spámanninum e. Kahlil Gibran.)
Sofðu rótt í faðmi englanna. Þín
Anita
Nú þegar félagi okkar, Óli
Björnsson, hefur verið kallaður
burt frá okkur viljum við setja
nokkur minningarorð á blað um
góðan félaga.
Þegar kór eldriborgara í Húna-
þingi var stofnaður í febrúar 2002
varð Óli strax undirleikari hjá
kórnum.
Óli var góður harmonikkuleikari
og var búinn að spila mikið á
nikku. Hér hófst nýr kafli í hans
hljóðfæraleik. Tókst hann á við
það verkefni að þjóna kröfum
söngstjóra sem miðaði allt við mat
sitt á getu söngfólksins en minna
tillit tekið til undirleikara. En Óli
leysti úr þessu ótrúlega vel og var
í mörgum tilfellum mjög fljótur að
aðlaga sig nýjum viðfangsefnum.
Það vita allir að margir harmon-
ikkuspilarar eiga sér uppáhalds-
grip á nikkunni sinni sem þeir
spila sína músík á. Þannig var með
Óla, en sem undirleikari með kór
ræður undirleikarinn litlu um hvar
söngur er raddsettur og verður
því að aðlaga sig því tónsviði sem
söngurinn er staðsettur á. Þessi
þáttur var Óla erfiðari vegna þess
að hann spilaði ekki eftir nótum og
varð að leggja allt á minnið. Eftir
að kórinn fékk rafmagnshljómborð
til nota við undirleikinn með Óla
varð það honum strax til hægð-
arauka. Þurfti hann því ekki að
muna einn alla hluti svo sem byrj-
anir, endurtekningar, styrkleika-
breytingar og fleira og fleira.
Óli var Siglfirðingur, því ekki
skrýtið að músík væri ofarlega í
hans huga. Það er líka góð dægra-
dvöl, ekki síst þegar árum fjölgar
en viðfangsefnunum fækkar, að
setjast inn í stofu, setja nikku á
öxl sér og framkalla ljúfa tóna og
láta sér líða vel. Þetta kunni Óli og
átti margar góðar stundir með
nikkunni sinni, bæði einn og með
félögum sínum.
Við vottum Siggu sambýliskonu
hans okkar innilegustu samúð,
einnig fólkinu hans á Siglufirði.
Megi minning um góðan félaga lifa
með okkur.
Kæri vinur og félagi.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
(V. Briem.)
Fyrir hönd félaga í kór eldri
borgara í Húnaþingi,
Kristófer Kristjánsson.
Óli Júlíus Björnsson
✝
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og vinarhug
við andlát og útför elskulegrar eiginkonu minnar,
móður okkar, tengdamóður, ömmu og langömmu,
SIGRÍÐAR GUÐBJÖRNSDÓTTUR,
Eyjabakka 12,
Reykjavík.
Sérstakar þakkir færum við Karitaskonum.
Steinn Gunnarsson,
Kristbjörg Áslaugsdóttir,
Friðbjörn Steinsson, Halldís Hallsdóttir,
Björgvin Steinsson, Sigrún Anný Jónasdóttir,
Svana Steinsdóttir, Sigurður Guðmundsson,
ömmubörn og langömmubarn.
✝
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og vináttu
vegna andláts og útfarar ástkærrar sambýliskonu
og móður,
HUGRÚNAR B. ÞÓRARINSDÓTTUR,
Skarðsbraut 4,
Akranesi.
Sérstakar þakkir til starfsfólks Landspítalans við
Hringbraut og Sjúkrahúss Akraness.
Birgir S. Elínbergsson,
Elísabet Jónatansdóttir.
✝
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð, hlýhug og
stuðning við andlát og útför okkar ástkæru móður,
tengdamóður, ömmu og langömmu,
GUÐBJARGAR ÞORSTEINSDÓTTUR,
áður til heimilis að Bessastöðum,
Álftanesi.
Sérstakar þakkir færum við starfsfólki Foldabæjar
í Grafarvogi fyrir frábæra umönnun og starfsfólki
Droplaugarstaða.
Steina Kristín Kristjónsdóttir,
Danfríður Kristjónsdóttir, Sverrir Jónsson,
Guðbjörg Lárusdóttir, Jónas Halldór Jónasson,
Lára Kristjana Lárusdóttir,
Kristjón Sverrisson,
Vigdís Sverrisdóttir,
Kristín Sverrisdóttir
og barnabarnabörn.