Vera - 01.10.2000, Side 49

Fékk 66° útigalla og skó
meö stáltá
Jóhanna Harpa
Arnadóttir ein af stofn-
endum kvennanefndar
Verkfræðingafélags
Islands
Þann 20. febrúar síðastliðinn var
formlega stofnuð kvennanefnd
Verkfræðingafélags ísiands og voru
22 konur samankomnar af því
tilefni. Tilgangurinn með félaginu
er að þær konur sem hafa reynslu af
því að starfa sem verkfræðingar
geti miðlað henni og stutt þær sem
eru í þann mund að hefja sinn
starfsferil. En við gerum það ekki
nema vera fyrst þúnar að finna hver
aðra og mynda innþyrðis tengsl.
Það er von okkar að við munum efla
hver aðra og vonandi orðið með því
fyrirmynd fyrir okkur yngri konur.
Ég kynntist starfi kvennanefnd-
arinnar hjá danska verkfræðinga-
félaginu ÍDA þegar ég var í
framhaldsnámi í verkfræði við DTU
í Kaupmannahöfn. Nefndinni hafði
verið komið á laggirnar árið 1985 í
kjölfar lagasetningar um til-
nefningu fólks af þáðum kynjum til
setu í opinþerum ráðum og nefnd-
um. Smám saman fór nefndin að
vinna að ýmsum málum tengdum
jafnréttis- og hagsmunaþaráttu
danskra kvenverkfræðinga. Haft er
að leiðarljósi að kvenverkfræðingar
verði sýniiegri útvið og skapi sér
jafnframt vettvang innan félagsins.
Nefndin er í dag þúin að sanna
tilverurétt sinn og starfar jafnfætis
öðrum stefnumarkandi nefndum
undir aðalstjórn Verkfræðinga-
félagsins.
Það að sækja fyrir-
lestra og námskeið
hjá kvennanefndinni
virkaði á mig sem
besta sjálfstyrking.
Mér varð ósjaldan
hugsað til þess
þegar ég 24 ára
gömul, ný útskrifuð,
hóf störf í tæknideild
hjá byggingaverkta-
ka. Þá hefði verið óskandi að eitth-
vað þessu líkt hefði verið til á fslan-
di, því sjálfstraustið var oft frekar
lítið. Atvik eins og þau að vera send
út að hæðarmæla fyrir lögnum í
húsagrunni f febrúarmánuði, ein-
mitt daginn sem ég var mætt á
háum hælum, hjálpaði ekki til. Þá
var ekki um annað að ræða en að
stilla kíkinn og fá aðstoðarmann á
stikuna. Þegar mælingar hófust var
mér litið upp og sá mannskapinn á
byggingarsvæðinu vera kominn út
á stillansana til að fylgjast með
þessu hjá mér. Seinna þurfti ég að
endurtaka mælinguna því ég hafði
verið svo stressuð í fyrra skiptið að
ekki var að treysta á niður-
stöðurnar. En þetta voru miklir
félagar mínir og verkstjórinn færði
mér síðar hátíðlega 66° útigalla og
skó með stáltá.
Þegar ungt fólk velur sér
háskólanám er langt ferli að baki.
Það er því mikilvægt frá barnæsku
að vinna markvisst að því að vekja
og viðhalda áhuga stúlkna á raun-
greinum. Á framhaldskólastigi
skiptir miklu að námsleiðin sem
valin er útiloki ekki raungreinafög.
Eitthvað er það sem gerir þetta ekki
aðlaðandi kost í augum stúlkna.
Það hvað vinkonunar ætluðu að
gera vóg þungt f mínu tilfelli og
auðveldaði það mér ákvörðunina
um að fara í eðlisfræðideild í
menntaskóla. Nú eru stelpur í
meirihluta þeirra sem útskrifast
stúdentar en þó að þær velji verk-
fræðinámið er brottfall þeirra tölu-
vert hærra en drengja. Kennslu-
Konur eru einungis 5,7 % félags-
manna í Verkfræðingfélaginu og
aðeins 6,7 % af þeim fjölda
verkfræðinga sem fengið hafa
leyfi iðnaðarráðuneytisins.
fræðilega hiýtur að vera hægt að
gera betur þannig að bæði kynin
geti fundi sig í náminu.
Verkfræðimenntun er lykill að
margskonar störfum sem geta falið
í sér mikla áskorun. Eftirspurnin
eftir verkfræðimenntuðu fólki hefur
verið meiri en framboðið undan-
farin ár og ekki er fyrirsjáanleg
breyting þar á. Þarna er því á vísan
að róa með traustan starfsgrund-
völl og ágætis tekjumöguleika. Þá
eru störf verkfræðinga sífellt að
verða fjölbreyttari. Erlendis er oft
talað um hina „nýju verkfræði-
menntun" sem er þverfaglegri en sú
sem við höfum átt að venjast. Það
er þá menntun með heimspekilegri
og/eða félagsfræðilegri samþætt-
ingu, byggð á raungreinagrunni.
Þarna er komið námsform sem
gæti höfðað meira til stúlkna. En
þær verða þá að nýta sóknarfærin.
Hugarfarið verður að breytast
þannig að stelpur finni það hjá sér
sjálfum að leita í fög þar sem karl-
menn hafa verið f meirihluta.
49