Vera - 01.10.2000, Side 57

betra að búa hér á mínum heimaslóðum. Hér gengur
mér vel að skrifa. Ég gaf út fyrstu bókina 1983 og sfðan
hefur þetta komið svona koll af kolli. Og fyrir skömmu
unnum við bók saman, átta höfundar sakamálasagna.
Pað var verulega gaman."
Þetta hefur ekki verið skuggalegur félagsskapur,
álykta ég. Átta glæpasagnahöfundar!
En Birgitta hlær bara. „Nei, öðru nær. Þetta var
yndislegt fólk. Við erum alls ekki illa innrætt. Þú spyrð
hvers vegna fólk heillist af spennu- og saka-
málasögum. Ég held að hér komi til árátta mannsins
að fást við ráðgátur. Það hefur alla tíð verið freisting.
Sjáðu bara.
Sherlock Holmes sögurnar sem öll heimsbyggðin
las á sínum tíma. Þar er ráðgátan þungamiðja. |á, þú
segir það. Að ég taki mig ekki nógu alvarlega sem
rithöfund og að mín rétta hilla væri í barnabókum. Mér
hefur reyndar dottið það í hug. Þar gæti ég líka sett upp
ævintýrið sem mér finnst svo skemmtilegt að fást við."
En lofaðu mér nú að heyra um sjálfa þig, um per-
sónuna Birgittu.
„Já, hvað viltu vita? Ég er húsfreyja á Syðri-
Löngumýri í Húnavatnssýslu, gift Sigurði inga
Guðmundssyni bónda þar og við eigum tvö börn frá
Thailandi. Ég fór til Thailands að sækja Halldór Inga
á sínum tíma. Hann var þá orðinn nokkurra mánaða en
hafði alltaf átt heima á þarnaheimili. Ég óttaðist að
barnið yrði nú kannski hrætt við mig, ég var svo ólík
litlu, sætu thailensku konunum sem hann var vanur,
svona há og ljóslituð. En hann vildi strax koma til mín
- það var eins og við hefðum þekkst í þúsund ár. Og
kannski höfum við gert það, hver veit? Svo hélt ég
honum í fanginu og þessi fögru barnsaugu horfðu á
mig eins og þau vildu segja: Hvers vegna léstu mig
bíða svona lengi? Mér er þessi dagur ógleymanlegur.
Ég hafði lært að taka mótlæti, eins og allir verða að
gera í lífinu, en ég hafði ekki lært að taka svona mikilli
gleði. Mér varð það fyrst fyrir að gráta - ég grét lengi af
einskærri hamingju. Svo fórum við heim til fslands og
Halldór lngi varð hraustur, lítill sveitastrákur og
auðvitað sólargeislinn okkar foreldranna. Kannski
munu einhverjir segja að ég ali börnin mín upp við
eftirlæti en ég er ekki smeyk við það. Ekkert gefur betra
veganesti út í lífið en eftirlæti og kærleikur á bernsku-
árum. Þannig var ég sjálf alin upp og það hefur verið
mér styrkur en ekki veikleiki í lífsbaráttunni. Ég missti
mömmu ung en það létti mér áreiðanlega áfallið hvað
ég átti góðar minningar og þakgrunn." Mér er fyrir
nokkru orðið ljóst að það er engin meðalmanneskja
sem ég á tal við.
Og svo ertu líka reikimeistari. Hvað er reiki?
Nýr tónn kemur f rödd Birgittu. „Reikið er alheims-
orkan sem er á hærri tíðni en orka jarðarinnar. Ekkert
dularfullt, þetta er bara eðlisfræði. Nái maður að sam-
sama sig og beita þessari hátíðniorku getur maður að
sjálfsögðu ýmislegt sem maður gæti ekki annars.
Lækningar og styrking með reiki hefur lengi verið vel
þekkt í öðrum heimshlutum en er nú loks að verða
viðurkennt á Vesturlöndum. Reikiorkan er sú sama og
orka bænarinnar og oft tengist þetta tvennt -
reikimeistarinn eða biðjandinn nær að verða farvegur
hinnar græðandi alheimsorku sem einnig er uppi-
staðan í trúarbrögðunum, sjáum til dæmis kraftaverk
Krists. Ég hef alltaf haft áhuga á trúarbrögðum en ég
vildi vera virk, skoða sjálf, vinna með Ijósið. Skilurðu?"
Ég skil hana vel og ég vildi óska að fleira fólk hefði til
að bera slíkan kjark og bjartsýni sem Birgitta til að láta
óskirnar rætast.
Birgitta með son sinn, Halldór Inga