Vera - 01.10.2000, Blaðsíða 52

ATHAFNAKONUR
Eg er
keppnismanneskja
Rætt við Guörúnu
Jóhannsdóttur í Topphúsinu
„í verslunarrekstri er það fyrst og fremst
dugnaður sem skiptir máli. Að gefast ekki upp
og vinna mikið sjálf," segir Guðrún
Jóhannsdóttir, eigandi Topphússins í
Mörkinni. Guðrún hefur verið í verslunar-
rekstri í 28 ár en hún átti snyrtivöruverslunina
Isadoru í 15 ár og hefur rekið Topphúsið
síðan árið 1984. „Ég vakna snemma, vinn
frameftir og tek þátt í öllu við reksturinn.
Þetta er oft allt of mikið álag en það er keppn-
ismanneskja í mér og mér finnst mjög leiðin-
legt að gefast upp."
Vildum vera sjálfstæðar
„Ég byrjaði að vinna úti þegar maðurinn minn fór í
Vélskólann fyrir 34 árum. Þá vann ég á matsölustað í
Kópavogi sem hét Ramona. Þar var opið allan
sólarhringinn og ég vann aðra hverja nótt þvf ég var
með þrjú lítil börn og komst ekki að heiman á daginn,"
segir Guðrún og viðurkennir að sú vinna hafi verið það
erfiðasta sem hún hefur lent f. Eftir það vann hún á
morgunvöktum á Kaffivagninum í eitt og hálft ár. Hún
var hins vegar að vinna í Iakkrísgerð þegar hún ákvað,
ásamt vinkonu sinni, að prufa að reka sjoppu. „Við
vorum að vinna saman og okkur fannst launin lág í
lakkrísgerðinni. Þá langaði okkur að vera sjálfstæðar
og reyna að standa okkur. Einhvers staðar urðum við
að byrja," segir Guðrún. Hún segir að vissulega hafi
verið erfitt að fara af stað. „Ég kunni til dæmis ekkert í
bókhaldi og þurfti að sækja námskeið. En þetta kom
smátt og smátt, reksturinn gekk vel og eftir sex ár gat
ég sótt um verslunarieyfi. Þá seldum við sjoppuna og
ég keypti snyrtivöruverslun en fór ein út í þann rekstur.
Það var náttúrulega allt annað en að reka sjoppu og þá
fannst mér að ég þyrfti að mennta mig og fór í snyrti-
skólann," segir Guðrún en hún rak snyrtivöruverslun-
ina Isadoru í Austurstræti í 15 ár. „Þegar ég svo keypti
Popphúsið í Bankastræti árið 1984 fannst mér nafnið
ekki fallegt og breytti því í Topphúsið."
Lífsreynsla í stað menntunar
Guðrún segir að vissulega hafi oft verið erfitt að standa
í verslunarrekstri, ekki síst með stórt heimili og fjögur
þörn. „En það er gaman að glíma við eitthvað," segir
Guðrún sem gengur í öll verk sjálf, afgreiðir, kaupir inn
og sér um bókhald. „Ég viidi alltaf frekar fást við eitt-
hvað verklegt en bóklegt enda er ég með lesblindu og
var lítil námsmanneskja. Ég var 18 ára þegar ég byrjaði
að búa og átti þrjú börn á fjórum árum. Það fjórða átti
ég skömmu eftir að ég keypti sjoppuna. Þannig að ég
hef ekki menntun en er með lífsreynsluna. Guðrún
breytti um áherslur í versluninni fyrir tíu árum og
ákvað að selja eingöngu yfirhafnir. Hún leggur áherslu
á að höfða til breiðs hóps og segist vera með kápur
fyrir kvenfólk frá tólf ára og upp í nírætt. „Það á ekki að
vera aldurinn sem ræður í fatakaupum, smekkurinn
verður að ráða," segir hún og bætir því við að gaman
sé að finna hvað smekkur fólks er misjafn. En hún segir
að fataúrvalið í verslunum sé sífellt að verða fábreytt-
ara. „Fötin eru eins í öllum búðum. Þess vegna er ekki
hægt að kaupa af heildsala hér á iandi, sama varan er
komin í allar búðir," segir Guðrún sem fer tvisvar til
fjórum sinnum á ári til útlanda og pantar hjá erlendum
fyrirtækjum. Það þarf fæstum að koma á óvart að álag-
ió er mest í desember og janúar og segir Guðrún að
leiðinlegt sé að hafa engan tíma fyrir jólaundirbúning.
En verst sé þó að þurfa að hafa opið á sunnudögum.
„Það er allt of mikið álag á fjölskyldurnar. Kringlumenn
komu þessum ósið á en þetta er mjög slæm þróun og
hefur slæm áhrif á sálarlíf starfsfólksins," segir Guðrún
og bætir við að hún telji að litlar verslanir muni ganga
áfram. Hún ætlar sjálf að halda áfram meðan dæmið
gengur upp en segir þó að næg verkefni bíði ef hún
ákveður einn daginn að hætta. „Ég ætlaði reyndar einu
sinni að verða íþróttakennari eða danskennari en fór
aldrei út í það. Eftir að ég fór í snyrtiskólann ætlaði ég
líka að setja upp snyrtistofu í kjallaranum. Það varð nú
ekkert af því enda held ég að þá myndi maður loka sig
meira af. Ef ég hætti núna er svo margt annað sem ég
myndi gera sem ég hef ekki tíma fyrir í dag. Mig langar
að læra meira, til dæmis tungumál, stunda garðyrkju,
vinna í húsinu, fara í leikfimi og sinna barnabörnunum
meira en þau eru orðin tíu. Ætli ég myndi hins vegar
ekki láta það vera að læra að fljúga," segir Guðrún og
hlær.
52