Vera - 01.10.2000, Page 56

Viðtal: Steinunn Eyjólfsdóttir
Bóndakona ,
Spennusagnahofundur
Reikimeistari
Bóndakona í Húnavatnssýslu.
Spennusagnahöfundur. Reikimeistari. Er
þetta allt sama konan? Ó, já. Þetta er
Birgitta Halldórsdóttir, rithöfundur með
meiru. Þegar ég taiaði við hana í fyrsta sinn
undraðist ég hvað hún var hlýleg og látlaus,
alveg ólík þeirri viðsjárverðu mynd sem ég
hafði dregið upp í huga mér af spennu-
sagnahöfundi. Auk þess er hún allvel hag-
mælt, eins og þykir tilheyra norður þar.
Eg byrja viðtalið sem hún veitir mér af ljúf-
mennsku sinni, á hefðbundinn hátt:
Ertu innfæddur Húnvetningur?
„Já, það tel ég mig vera," segir Birgitta
ákveðin. „Ég kom reyndar í heiminn sem algjört
slysabarn og vinafólk móður minnar tók mig í fóstur.
Það má kannski segja að þetta sé ættgengt," bætir hún
við, „því nú á ég sjálf fósturbarn og fæ bráðum annað.
Ekki einu sinni að eignast börn geri ég eins og annað
fólk, svona er ég furðuleg." Og Birgitta hlær hátt. Ég
inni hana eftir fósturforeldrum hennar.
„Þau voru alveg yndisleg, pabbi og mamma,
Guðbjörg Ágústsdóttir og Haildór Eyþórsson. Þau
beinlínis báru mig á höndum sér. Betri foreldra er ekki
hægt að hugsa sér. Svo var föðuramma mín, Pálína
Salóme Jónsdóttir, til heimilis hjá þeim. Þau komu frá
Hnífsdal, hún og pabbi. Að eiga ömmu eins og hana er
auðvitað alveg ómetanlegt. Hún var það sem kallað er
fræðasjór, einkum varðandi all frá liðnum tímum, og
alltaf tilþúin að segja frá. Ég drakk í mig frásagnir
hennar, sögur og ævintýri. Eftir að ég varð fullorðin
hefur mér stundum dottið í hug hvort hún kynni að
hafa skáldað sjálf eitthvað af þessum óþrjótandi
sagnabálkum. það var með ólíkindum hve mikið hún
kunni. Og allar sögur ömmu enduðu vel, voru
skemmtilegar og heillandi."
Hefur það kannski orðið þér fyrirmynd?
„Já, ég held það," svarar Birgitta eftir stutta umhugs-
un. „Þegar ég var unglingur voru vandamálasögur mjög
í tísku. Þær voru flóknar og lítið spennandi og skildu
mann eftir vansælan og dapran. Þá hét ég því að svona
sögur skyldi ég aldrei skrifa. Ég hef alltaf verið mann-
eskja ævintýrisins. Mér fannst að sögur ættu að
skemmta og gleðja, þær ættu að gefa lesandanum
ánægjulega stund. Þá er mínum tilgangi náð."
Ertu þá ekkert að hugsa um að komast í fínar bók-
menntaklíkur sem svo eru nefndar?
Birgitta skellir upp úr. „Það væri þá algjört slys ef ég
lenti þangað. Ég er fyrst og fremst sögukona eins og
amma mín. Alltaf hafa verið til sagnamenn og sagna-
konur sem jafnvel ferðuðust um og sögðu sögur sínar
ogævintýri. Þetta fólk varallsstaðar velkomið. Égerfull-
komlega ánægð með að tilheyra þeirra hópi, þó hann sé
kannski að nokkru leyti ósýnilegur á okkar tímum."
En hvað gerirðu svo við bófann í sögulok? Er hann
lokaður úti í myrkrinu?
„Nei, nei," segir Birgitta létt. „Hann fær ýmsa
möguleika til betra lífs, að minnsta kosti oftast. Ég er
alls ekki vond við bófana."
Hvernig samræmist það að vera sveitakona og
rithöfundur?
„Alveg ágætlega. Að lifa með landinu og dýrunum
hlýtur að hafa góð áhrif á allt og þá líka hugann og
ímyndunaraflið. Ég hef búið í Reykjavík en mér finnst
56