Gerðir kirkjuþings - 1990, Qupperneq 246

raunar að verulegu leyti. Þeir vilja hins vegar ekki að hver sem er fái að boöa þar hvaö
sem er. Kirkjan er engin ruslakista fyrir fólk með fixídeur sem menn fá í sinn koll
sannfærðir um eigið ágæti og köllun til að bjarga heiminum en fyrst kirkjunni. Kirkjan er
stærri en ein lítil ruslakista og ekki aðeins stærri heldur annars eðlis. Margir hafa líkt
karismatísku hreyfingunni í allri þeirri fjölbreytni sem þar er að finna við
nýaldarhreyfinguna sem einnig er safnhugtak yfir ótrúlegan fjölda skoðana og stefna í
svokölluðum andlegum málum, innst inni þó leit aö handanlægum samnefnara fyrir þann
brotakennda sannleika um lífið og tilveruna sem menn skynja í eigin lífsreynslu og arfi
sögunnar.
Kirkjan þarf hvorki að óttast karismatísku hreyfinguna né nýaldarstefnuna. Það sem
hún þarf að gera nú er það sama og alltaf, að boða þann Guð sem elskar þennan heim
og hefur tekið á sig mannlegt hold í Kristi. Kirkjan er ímynd hans, líkami hans til þess aö
vinna verk hans - ekki til að dæma heiminn heldur elska hann rétt eins og hann geröi
sjálfur.
Karismatíska hreyfingin á Islandi hefur þegar unnið sitt starf, áhrif hennar eru
sýnileg. Það væri mikils virði ef einhver - annað hvort kirkjuleg yfirvöld eða kannski
einhver annar aðili - sviptu af þeim hulunni. Umburðarlyndi er tvíeggjuð dyggð, þegar
ofstopamanninum er sýnt umburðarlyndi þjáist sá sem síst skyldi og sá sem kirkjan skyldi
síst hrekja á braut.
4. 11. 1990
243