Skagfirðingabók - 01.01.2008, Side 109

f GÖMLUM HNAKK MEÐ GÆRUSKINNI
flösku. Gunnlaugur spyr hvort hann
sé ekki orðinn of gamall til þess? „Og
ég skal“, svarar Bjarni í sinni óbug-
uðu forherðingu. Og nú þarf að ná sér
í eitthvað lipurt undir hnakkinn og
gæruskinnið því ekki ætlar Hesta-
Bjarni að heimsækja þá Eyfirðinga
láréttur á kviktrjám í þeirri ferð sem
auðvitað gat orðið hans síðasta. Til
þess var hann of lengi búinn að
storka þeim gegnum tíðina með snilld-
artökum sínum á glæsigæðingum.
Hann leggur leið sína utan af Krók
fram að Ríp hreifur af víni og hittir
að máli Þórarin Jóhannsson bónda.
Hann vissi af gráum gæðingi í eigu
Þórarins og nú falar hann af honum
hest. Þórarinn tekur vel í það, segist
eiga 20 hesta á húsi og einhver þeirra
Skagfirskir rekstrarmenn staddir í
Reykjavík um 1897. Myndin sýnir reið-
skap manna og hesta á peim tímum er
Hesta-Bjarni var upp á sitt besta.
Mennirnir eru frá vinstri talið: Gísli
Benediktsson á Halldórsstöðum, Snorri
Jóhannsson frá Merkigili, Árni Eiríksson
Reykjum í Tungusveit, Þorvaldur Arason
Víðimýri, Guðjón Gunnlaugsson Vatns-
koti. Óvíst er um sjötta manninn. Hann er
skráður á myndina Dam'el Sigurðsson á
Steinsstöðum en pað getur tcepast verið rétt.
Maðurinn er alls ólíkur Dantel.
Eig.: Héraðsskjalasafn Skagfirðinga.
hljóti að vera falur ef um semjist.
Bjarni segist vera kominn til að
kaupa þennan gráa. Þórarinn segir
hann ekki falan en Bjarni þrefar þar
105