Svava - 01.04.1899, Qupperneq 32

—464—
menn taka slíkum fréttum betur ef kvenmaðúr flytur
þeim þær.
’Eg skal gera mitt ýtrasta1, mælti systir Teresa.
’Andlit hans mun vöröa mjög rólogt', liélt Sir James
áfram, ‘joað mun smátt og smátt draga af lionum þar til
hann líður út af‘.
’live iangt mun þess verða að bíða1!1 spurði Teresa.
Sir Jarnes tók upp úr vasa sínum mjög-skrautlegt
úr. ‘IClukkan er ellefu', mælti liann; ‘hann kaun að hjara
til sólaruppkomu'.
Að svo mæltu fór læknirinn burt og hún varo ein .
eftir hjá sjúklingnum. Hún hagræddi lampanum jrann-
i g að rúmið varð í skugganum.
Sjúklingurinn liló.
Hei, aystir1, sagði hann, ‘lofaðu mér að njóta Ijós-
birtuunar meðan ég má. Það óma í huga mínum einhver
undarleg orð um „eilíft myrkur“. Hvað skyldu þau
þýða!‘
Hún lét Ijósbirtuna falla á rúmið aftur. Alt í einu
fanst henni iuin þekkja málróminn frá fyrri tíð; samt vár
hún ekki viss um að það væri auuað en ímyndun.
’Ég get ekki stilt mig um að hlæja', sagði liann, ‘þó
það virðist vera nokkuð svaðalegt af mér, eftir að vera
nýsloppinn úr mikluni lífsháska. Hesturinn sem ég reið,