Íþróttablaðið - 01.11.1979, Qupperneq 20

heppinn, þetta hafa allt verið
hnífjafnir baráttuleikir.
Annars erum við í sífelldum
erfiðleikum með þessar lýsingar.
T.d. á efri vellinum í Laugardal.
Þar hópast fólk kannski saman
utan um bílinn þar sem ég og
tæknimaðurinn höfum aðsetur. I
eitt skipti sá ég varla nema um tvo
þriðju af vellinum. Það sem
gerðist á þriðja hluta vallarins
varð ég að geta mér til um,
skáldaði inn í eyðurnar. Og það
er fylgst með manni jafnóðum í
útvarpstækjum, sem fólk tekur
með sér á völlinn. Einn vinur
minn sagði mér eftir leikinn að
lýsingin hefði verið nákvæm og
góð. Ég hafði þá skáldað rétt í
eyðurnar.
Atvinnumaður og yfir-
náttúrlegir hlutir hlutir
Ef þú mættir ráða í dag. Hvort
mundirðu vilja vera fréttamaður
á íþróttasviðinu eða atvinnu-
knattspyrnumaður erlendis?
„Ég er mjög ánægður eins og
ég er í dag. Ætli ég mundi nokk-
uð vilja skipta. Ég kynntist at-
vinnumennskunni á árum áður.
Lék með austurríska liðinu
Eisenstadt 1969 til 1970. Það var
lærdómsríkur tími. Okkur gekk
vel til að byrja með. Síðan fór að
ganga ver. Þjálfaranum Pfeiffer
var sparkað og eftir það undi
ég mér miklu verr í
Austurríki. Raunar var mér
boðinn ágætur samning-
ur hjá einu besta liði V-Þýska-
lands, Rotweiss Oberhausen. En
af persónulegum ástæðum varð
ég að hafna því góða boði. Mér
hefur alltaf sviðið það síðan. í
staðinn gerðist ég leikmaður og
þjálfari hjá Akureyringum
sumarið 1970. Þetta var ágætt
fólk og ég kunni vel við norðan-
menn.
Jón Sigurgeirsson, skólastjóri
var þó sá maðurinn sem ég kunni
alltaf best við. Ég leigði hjá hon-
um og hans fólki. Þegar þetta var,
átti ég við meiðsl að stríða. Hjá
Jóni var þá breskur andalæknir,
Á æfingu
Hér æfir Hermann á Valsvellinum við Hlíðarenda.
maður kominn yfir áttrætt. Jón
hvatti mig eindregið til að koma á
fund. Og það var úr. Auk
graftarkýlis sem vildi ekki hafast
við, hafði ég fengið spark fjórum
árum áður, og eftir leiki settist að
þreyta á þeim stað, þannig að ég
haltraði gjarnan. Læknirinn fór
höndum um fótinn og virtist
finna gömlu meinsemdina, auk
þeirrar sem sjáanleg var. Ég fór
síðan og stjórnaði æfingu ÍBA,
eins og til stóð. Um nóttina virtist
þetta allt hverfa. Ég var orðinn
alheill af þessum fótameinum.
Maðurinn hafði þó ekki gert
annað en að fara höndum um
fótinn.
— Trúirðu á yfirnáttúrlega
hluti, Hermann?
„Ég tel allavega að hlutir sem
ég get ekki útskýrt, geti verið til.
Ég útiloka ekki neitt. Allavega
var þetta skrítin tilviljun. Annars
Framhald á bls. 47
20