Íþróttablaðið - 01.11.1979, Page 52

upp. Forstjórinn, Alan Rothen-
berger, hafði tapað um 100 mill-
jónum króna á útgerð félagsins
árið áður, hlustaði á það sem
þjálfarinn hafði að segja, og
deplaði ekki auga þegar hann
heyrði hvað væri lágmarkið að
bjóða þessum knattspyrnusnill-
ing í laun. Hann dró ekki dul á
það að hann hafði aldrei heyrt
Johan Cruyff nefndan, en þegar
þjálfarinn sagði honum að
Cruyff gæfi Pele lítið eftir, sá
forstjórinn strax í hendi sér að ef
félagið fengi slíkan leikmann til
liðs við sig, væri líklegt að aðsókn
að leikjum þess færi vaxandi og
að auðveldara yrði að auglýsa
félagið.
Þvottaefni?
Jafnskjótt og Johan Cruyff
kom til Aztecs upphófst mikil
auglýsingaherferð. — Arftaki
Pele var kominn, og ástæða til að
bregða sér á völlinn til þess að sjá
undramanninn. Sjónvarpsstöðv-
ar kepptust við að taka viðtöl við
Cruyff, sömuleiðis dagblöð og
íþróttablöð. Fæstir vissu nokkuð
um hann. Þegar Cruyff sagðist
hafa leikið áður fyrr með hol-
lenska knattspyrnufélaginu Ajax
opinberaði t.d. einn sjónvarps-
maðurinn fáfræði sína með því
að spyrja hvort það væri ekki
þvottaefni, og hvort þvottaefnis-
verksmiðja hefði átt liðið. Við-
tölin enduðu oftast á þann veg,
að blaða- eða fréttamennirnir
fóru með Cruyff á knattspyrnu-
völlinn, þar sem hann lék listir
sínar fyrir þá, og var greinilegt að
margir hrifust af hæfni hans.
„Johan Cruyff leikur knatt-
spyrnu á sama hátt og Picasso
málar“, skrifaði t.d. Jo Reed í hið
þekkta tímarit „Sports Illustrat-
ed“.
Ekki eins umsetinn
— Það átti sinn þátt í því að ég
gafst hreinlega upp, sagði Johan
Cruyff, í fyrrnefndu blaðaviðtali,
— að ég hafði engan frið. Frétta-
,,Ég var búinn að fá nóg af knattspyrnunni í Evrópu, sem er orðin svo
kerfisbundin, að menn geta ekki hreyft sig lengur..."
menn fylgdu mér hvert fótmál og
þegar ég var að borða á veitinga-
húsum kom það oft fyrir að fólk
lét mig ekki í friði, kom með
munnþurrkur eða eitthvað ámóta
og bað mig að gefa eiginhandar-
áritun. í Bandaríkjunum hef ég
fengið að vera í friði þegar
knattspyrnunni sleppir. Bæði
vegna þess að Bandaríkjamenn
eru ekki eins uppáþrengjandi og
Evrópubúar, og eins vegna þess
að hér er mun minni áhugi á
knattspyrnu — flestir vita nánast
ekki að þessi íþrótt sé til.
Johan Cruyff sagði að megin-
munurinn á knattspyrnunni í
Bandaríkjunum og í Evrópu væri
sá að knattspyrnan væri ekki eins
kerfisbundin vestra, og þar af
leiðandi ekki eins góð. — í
Evrópu er það þannig að ef eitt-
hvert lið kemur fram með nýj-
ung, eru óðar komin fjölmörg
önnur, sem tekið hafa hana upp,
og leikmennirnir hafa nánast
ekkert svigrúm. Ef þeir bregða út
af því sem þjálfararnir hafa lagt
fyrir, þá ætlar allt af göflunum að
ganga, sérstaklega ef það heppn-
ast ekki sem þeir ætla sér.
Var þurrausinn
Johan Cruyff var minntur á
þær yfirlýsingar sínar, er hann fór
frá FC Barcelona, að hann væri
algjörlega hættur að leika knatt-
spyrnu.
— Það er rétt að ég gaf slíkar
yfirlýsingar þá, og var staðráðinn
að standa við þær. Þegar ég fór
frá FC Barcelona var ég orðinn
svo þreyttur á knattspyrnunni, að
ég þoldi tæplega að heyra hana
nefnda á nafn. Ernst Happel
gerði ítrekaðar tilraunir til þess
52