Strandapósturinn - 01.06.1969, Side 12

Þó fjallsins tign sé þögul, þung á brún
og þóttafull, í ástuð stendur hún
sinn vörð um vatn og ós, um burkna og blóm,
um bjargahvammsins skjól, sinn helgidóm.
Ég mundi una mér í Kaldbaksvík,
ég mundi seinast borínn þaðan lík,
úr kyrrð til kyrrðar við hinn mikla mar,
ef mamma og pabbi hefðu búið þar.
Sjá gróðans virki, er gín við sjónum autt,
sem gapi tenntum skoltum, hungurdautt,
það dýr, sem framdi mest og grimmust morð
unz móðir lífsins kvað upp dómsins orð.
— Þó land þitt þögult inni aldrei neitt
um aðbúð þá sem bömin hafa veitt,
mun sterkast allra vitna verða þó
þín veiðistöð við fiskilausan sjó.
Hin fjærsta byggð er mér í minni fest,
þar mælti hin góða von við lúinn gest:
sjá bæi og tún og léttfætt börn í leik,
sjá líf og starf, — er trú þín ennþá veik?
Þitt fólk, þitt land, þitt ljóð, sjá, það er hér.
— Og loksins gat mér skilizt hvað það er
að koma af jökli á kærra vina fund,
að koma úr eyðimörk í pálmalund.
Það verður hvorki sagt né sett í ljóð
er sól af hafi rís á norðurslóð,
að þeirrí sýn þú síðan alltaf býrð,
þar sást þú guð þíns lands í sinni dýrð,
og þangbrún fjaran undir hömrum hám,
með hvítan, fallinn skóg af sævartrjám,
hóf huldusönginn, ofar allri sögn,
við undirleik frá hinni miklu þögn.
10