Strandapósturinn - 01.06.1969, Blaðsíða 42

vamingi, þegar skip þeirra kom á höfnina. Þessi Pétur Jónsson
var sonur séra Jóns Loftssonar í Belgsdal, föðurbróður Jóns
biskups Arnasonar.
A Reykjarfirði þótti allgóð höfn að sumarlagi, ef eigi tálmuðu
hafísar, en þó voru einokunarkaupmenn mjög tregir til að sigla
þangað og skutu sér undan því oft og einatt. Þannig kom
engin sigling á Reykjarfjörð á árunum 1713, 1719, 1728, 1731,
1743, 1746, 1748 og 1749, og horfði því oft og einatt til stór-
vandræða í Strandasýslu, því alhr sýslubúar (yfir 1000 manns)
áttu verzlunarsókn þangað og veitti mjög örðugt að leita annara
hafna. Þetta siglingaleysi stafaði mest af því, að báðar hafnimar
við Húnaflóa (Skagaströnd og Reykjarfjörður) vom jafnan leigð-
ar saman, og Reykjarfjörður skoðaður sem einskonar úthöfn
frá Skagaströnd, er jafnan var látin mæta afgangi ef skipin urðu
naumt fyrir, sem oft bar við. Var eitt skip látið sigla á báðar
hafnimar og einum kaupmanni falið að gegna verzlun á þeim
báðum, svo Reykjarfjörður varð jafnan útundan, ef Höfðaskip
kom í seinna lagi og raunar hvort sem var, ef hákarlsafli var lítill
á Ströndum, því Kaupmaður þóttist fá nóg af landbúnaðarvörum
og prjónlesi á Skagaströnd, þótt hann færi eigi að eltast við
Strandamenn. Um hitt var ekki fengizt, þótt bændur í Stranda-
sýslu mændu vonaraugum efir aðflutningum og sætu uppi með
afurðir sínar án þess að geta komið þeim af sér. Enda þótt skip-
ið væri látið koma við á Reykjarfirði, þá átti það að öllum jafnaði
svo skamma dvöl, að fæstir sýslubúa höfðu not af því, kaupmenn
biðu aðeins skamma hríð eftir fiski og hákarlslýsi og ráku verzlun
við þá, sem næstir bjuggu (í Árnes- og Kaldrananessóknum), en
héldu svo aftur til Skagastrandar án þess að bíða eftir slátri og
prjónlesi. Gengu sífelldar klaganir um þetta af hálfu Stranda-
manna, sem eigi var furða. Ormur sýslumaður Daðason segir í
bréfum sínum til stiftamtmanns 1720—1722, að enginn maður
úr syðstu þinghánum í sýslunni (Broddanes- og Bæjarsóknum)
hafi nokkm sinni séð framan í kaupmanninn á Reykjarfirði. Jafn-
vel úr sjálfum Steingrímsfirðinum áttu menn eigi meir en svo auð-
velt með að ná til Reykjarfjarðar í tæka tíð, því þangað var að
sækja yfir þriggja mílna langan fjallveg (Trékyllisheiði), og
40