Strandapósturinn - 01.06.1969, Side 25

Árnesey, Urðariindur og Krossnesfjall í baksýn.
þar á allmörgum jörðum. Aðalókostur Víkursveitar var að flestra
dómi sá, hve óþurrkasamt þar er á sumrin, og svo tíð ísalög og
vorkuldar. Allt um það var Víkursveit mikið matfangahérað, með-
an fornum búskaparháttum var haldið, þótt þar sem annars staðar
syrfi að í mestu harðindaárum.
í Prestaævum Sighvats Grímssonar Borgfirðings sem víða er
stuðzt við í greinarkorni þessu, segir svo um Árnes: „I Árnesi er
prestssetur og beneficium. Þar er góð bújörð, bæði að slægjum og
landgæðum, æðarvarp gott, viðarreki, selveiði og silungsveiði og
oft hvalreki, heimræði og fleiri hlunnindi. Með staðnum eru tvö
kúgildi og leigur þar af 40 pund smjörs, en kirkjujörð engin“. Því
má við bæta, að það sem gerir Arnes að kostajörð er hin mikla
varpeyja, Árnesey. Á seinna hluta 19. aldar og fram yfir 1930 mun
hafa verið þar um 180—200 punda varp í meðalári. Þá eru slægj-
ur miklar í eynni og þótti eyjataðan taka túntöðu langt fram.
Útigangur er í eynni fyrir margt sauðfé fram til jóla.
Hinn fyrstí prestur í Ámesi, sem sögur fara af, er Ljótur
23