Strandapósturinn - 01.06.1969, Síða 76

stafi höfðum við enga, sem þó var siður manna á þeim árum,
þegar farið var yfir heiðar á vetrum. Von bráðar komumst við
burt úr krapinu og þangað, sem fastara var undir fæti. Eftir það
héldum við áfram á sama hátt og fyrr, unz fyrir varð önnur
brekka, hærri og brattari, að því er okkur fannst. Þegar hún
var að baki dró nokkuð úr veðurhæðinni og sortanum, enda rof-
aði þá svo til, að öðru hvoru sá til jarðar nokkra faðma fram-
undan. Eftir það komum við í hrískjörr og mýrasund, þar sem
snjó hafði á sumum stöðum rifið af, svo að til grasrótar sá.
Á einum eða tveimur stöðum veittum við athygli ljáförum,
frá sumrinu áður, og lifnaði þá yfir okkur, þar sem þau báru vott
um, að við værum komnir niður í byggð, og þá væntanlega
einhvens staðar í Reykhólasveit. Nokkru síðar birti ögn í hálofti
og sáum við þá fjallstopp framundan, sem sýndist svífa í lausu
lofti, vegna hríðardimmunnar hið neðra. Um leið og ég leit hann
augum, þekkti ég, að þar var Geitafell, sem er keilumyndaður
hnúkur í fjallsbrúninni, rétt austan við og upp af bænum Gilla-
stöðum í Reykhólasveit. Hnúkurinn er yfir 300 m hár og stend-
ur einn sér, skammt ofan byggðarinnar. Er hann mjög auð-
þekktur vegna lögunar sinnar, og líkist engum öðrum fjallshnúk
á þeim slóðum. Gillastaðir eru tveimur stuttum bæjarleiðum
austar en Hríshóll, svo að í raun og veru höfum við lítið sem
ekkert farið afleiðis. Það áttum við allt veðurstöðunni að þakka,
hefði hún verið önnur og austlægari, hefði þetta auðveldlega
getað orðið feigðarflan, því að meginhluta leiðarinnar fórum við
svo að segja blindandi, beint undan veðurofsanum.
Með því, að við vorum orðnir anzi slæptir, þá fórum við heim
að Gillastöðum og hugðumst hvílast þar um stund. Þar var okk-
ur unninn hinn ágætasti beini, hjá Eyjólfi Sveinssyni úrsmið,
sem þá bjó á Gillastöðum. Lét hann okkur heyra, að hann áhti það
vel af sér vikið að fara suður yfir Laxárdalsheiði í því veðrí, sem
vart hafði verið fært á milli bæja í sveitinni þá um daginn.
Mun honum að vísu hafa fundizt, þótt eigi hefði orð um, að
giftusamleg ferðalok væru meir að þakka einstakri heppni en
hreysti eða fyrirhyggju okkra bræðra, sem og líka rétt var. Eftir
langa og góða hvíld á Gillastöðum, héldum við þaðan vestur að
74