Strandapósturinn - 01.06.1969, Qupperneq 79

þeirra í æsku, öll úr barnaveiki í sama mánuði, má segja að
hart hafi verið vegið í þann knérunn.
Fjögur komust til fullorðins ára:
Einar: útgerðarmaður, lengi búsettur á Drangsnesi. Kvæntur
Helgu Bjamadóttur frá Klúku í Bjarnarfirði. — Gáfaður maður,
góður og gegn. Hann er nú látinn.
Soffía: ógift, búsett í Reykjavík.
Ólafur: bóndi á Sandnesi, kvæntur Brynhildi Jónsdóttur frá
Bjarnarnesi.
Ingibjörg: húsfreyja, gift Ingimundi Ingimundarsyni bónda á
Svanshóli í Bjarnarfirði.
Þótt nokkuð hefði brugðið til betri hags þegar þau Guðbjörg og
Sigvaldi stofnuðu heimili, eftir áfallaárin um og eftir 1880,
þá var frumbýlingum þröngur stakkur skorinn. Styrkir og hag-
stæðar lánveitingar biðu ekki á næsta leiti. Hafís lá við land
margt ár og þar af leiðandi vorharðindi og ef til vill grasbrestur.
Þess má líka geta, að búskapur Strandamanna hafði ennþá á
sér snið fomra hátta. Bændur fóru sjálfir eða sendu vinnumenn
sína til vorróðra vestur að ísafjarðardjúpi — var þá oftast ekki
annað vinnulið heima til fjárgæzlu og annarra vorverka en
konur og hálfvaxnir unglingar.
Þegar slíkur er tíðarandinn verður þungur róður ungum
mönnum, þótt hugsjónaríkir og umbótasinnaðir séu, að fá miklu
um þokað. Vantrú umhverfisins á breytta hætti hefur lamandi
áhrif á þá sem fram vilja sækja.
Sigvaldi á Sandnesi var einn þeirra manna, sem ungur hreifst
af gusti nýs tíma og vildi láta áhrif þeirra lífsstrauma koma
fram í verkum sínum. Þess var líka skammt að bíða, að hann
byrjaði umbætur á jörð sinni bæði í jarðrækt og byggingum.
Hann hafði að mestu lokið við að girða og slétta tún sitt allt áður
én véltækni kom til sögunnar. Þá hafði hann einnig byggt upp
öll bæjarhús í þjóðlegum stíl á viðfelldinn og skemmtilegan hátt.
Öll þau ár sem þau Sigvaldi og Guðbjörg bjuggu á Sandnesi
var þar gestagangur meiri en annars staðar. Eftir að föst verzl-
un kom á Hólmavík og Bjamfirðingar og Balamenn höfðu
þar viðskipti sín, lá þjóðbraut þeirra um Sandnes og þaðan á báti
77