Strandapósturinn - 01.06.1969, Side 81

Þessir farkostir fortíðarinnar verða ekki framar í f'órum. 1 fjörunni
neðan við túnfótinn á Sandnesi hafa þeir hlotið hinzta ból. Þar
bíða þeir þess örlagadóms, sem öllu og öllum virðist áskapað, að
mást út sem einstaklingur og hverfa í haf aldanna.
Ýmsum þótti vafalaust, að hann væri strangur í mati á bókum
og fastheldinn á fé til rcifarakaupa, þegar honum virtist betri
kosta völ, en hann lét það ekki á sig fá. Góðar bækur voru í hans
augum dýrmætur fjársjóður, þekkingarlind, sem veitt gat fróð-
leiksfúsum lesara margháttaða stoð í lífsbaráttunni. Sú var hans
eigin reynsla.
■—• „Ef þeir eru óánægðir með starf mitt við lestrarfélagið þá
kjósa þeir bara einhvem annan, sem betur er við hæfi“, var hann
stundum vanur að segja ef þessi mál bar á góma. — En þeir kusu
ekki annan.
Oft var Sigvaldi vegavinnuverkstjóri og hafði þá jafnan á að
skipa stómm hópi hálfvaxinna stráka. 1 vinnuhléum ræddi
hann við þessa þjóna sína sem væm þeir vel færir menn er bæm
skynbragð á marga hluti. Af þessu varð hann vinsæll, strákarn-
ir fróðari og fannst þeir vaxa að verðleikum.
Eins og fyrr er sagt, vom lífshættir samtíðarinnar þannig, að
79