Strandapósturinn - 01.06.1969, Side 101

upp, því honum hætti við að verpa niður við fjöruna og hreinsaði
þá sjórinn allt í burtu, ef að fóru norðan stórviðri með sjógangi
um varptímann. Þá voru settar hræður í varplandið, sem var
gert þannig að staurar voru reknir niður í jarðveginn og strengd
stög á milli þeirra. A þessa staura og stög voru svo festar allavega
litar tuskur, rellur og klukkur. Þetta hændi æðarfuglinn að því
hann virðist vera mjög glysgjam, og svo fældi það varginn
burtu, en vargur var veiðibjöllur og hrafnar, er gerðu oft
mikinn usla í varplöndunum.
Þá fengust 120 pund af hreinsuðum æðardún á Eyjum. Hús-
bændurnir sinntu sjálfir varpinu, en höfðu unglinga til að bera
eggjakassana niður að bátnum og sækja aðra tóma. Kassarnir,
sem eggin voru tínd í, vora á stærð við 30 punda kandís-
kassa. Eg var oft með húsbændunum í varplandinu við að
bera kassana fram og til baka. Það var tekið mikið af eggjum,
því Loftur gaf egg á hvern bæ í hreppnum þar sem ekki var
varp. Eins gaf hann egg norður í Víkursveit, allt norður á
Gjögur. Eins var þegar selveiðin byrjaði, þá gaf hann á hvem bæ,
þar sem ekki var selveiði, 1 til 2 skrokka og spikbita með. Þá
fengust mest 170 kópar á vori.
Eyjar töldust til stórbýla, og var það mest vegna hlunninda
jarðarinnar, annars eru Eyjar landlítil jörð sem kallað er. Mjög
litlar engjar fylgdu jörðinni, og voru þær fram til fjalla, heitir
það Dimmamýri og er fram í samnefndum dal, er kallast Dimmu-
dalur eða Dimmudalir, þeir liggja all-langan spöl fram úr Aspar-
víkurdal. I búskapartíð Lofts ríka hafði hann kirkjujörðina Asp-
arvík á leigu, en árleg leiga til Staðarkirkju var eftir Asparvík 1
skreiðarhestur. Eg fór oft með leigumar inn að Stað til séra
Hans, er þá var prestur þar. I Asparvíkurdal eru nokkrar
engjaslægjur, og vom þær nytjaðar frá Eyjum. Allmargt fólk
var í heimili á Eyjum í þá daga, milli 20 og 30 manns. Venju-
lega vom 4 vinnumenn, fyrir utan hálfvaxna unglinga, og 6
vinnukonur. Vinnumennirnir voru við fiskiróðra á haustin og
hákarlaróðra á vetmm, hákarlaróðrar, (doggaróðrar), byrjuðu
oft seint á jólaföstu og stóðu fram að skurðar-róðmm, en þá
var farið á áttæringi til skurðarróðra á Gjögur. í landlegum
99