Strandapósturinn - 01.06.1969, Blaðsíða 123

Halldór Stefánsson:
Barnagull
í veraldar volkinu hugsa fullvaxta menn til bernsku og æsku-
stunda er tóm gefst frá önn dagsins og hinum hversdagslegu á-
hyggjum matar og skattpíningar. Þess vegna vil ég segja nokkrar
smásögur úr minni bernskunnar.
Er þá fyrst til að taka þegar ég var skotinn. Eg var aðeins
þriggja ára, svo að á því má skilja, að ég var ekki skotinn í stúlku,
nema ef vera skyldi móðir mín. Samkvæmt loforði í þann tíð
má ég alls ekki segja frá þessu. En þar eð yfir þrjátíu ár eru liðin
tel ég mig lausan þess loforðs.
Veiga, uppeldissystir mömmu er fjórum árum eldri og var
falið það leiðindastarf að passa mig. Eðlilega var þetta ábyrgðar-
starf ekki alltaf jafn geðfelt hvorugu okkar, en stöku sinnum kom
okkur saman ef ráðast átti í einhver óvenjuleg fyrirtæki, sem auð-
vitað voru stranglega bönnuð.
Heima á Kaldrananesi var úthýsi, sem kallað var hjallur og
þar voru geymd reiðtygi, amboð og smíðaáhöld. Þar var okkur
frjáls aðgangur. En á hjallloftinu var komið fyrir alls konar dýr-
mætum hlutum, sem ekki voru barna meðfæri, þar á meðal rifflar
og kindabyssur. Vegna þeirrar leyndar, sem yfir þc'ssum salarkynn-
121